่ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ตัวของเขาก็ได้ไปอยู่ที่เป่ยหงต้าเจ๋อแล้ว
ที่นี่ก็มีอีกวังหนึ่ง เจ้าของวังแห่งนี้ถูกเรียกด้วยความยกย่องว่า ‘ราชินีเฝ่ย’
เขาและนางต่างก็อยู่ในตำแหน่งมหาเทพเช่นเดียวกัน ในขณะเดียวกันที่ได้รับความเคารพศรัทธามากมายจากประชาชน ก็แบกรับหน้าที่ปกปักรักษาประชาชนมากมายเช่นกัน
“คารวะเซ่าตี้”
การปรากฏของเขา ได้ดึงดูดความสนใจจากองครักษ์ที่เฝ้าวัง
ด้วยความเป็นมหาเทพตี้จวิน ทุกๆ ร้อยปี ก็จะปรากฏตัวอยู่บนเมฆ เพื่อรับความเคารพศรัทธาจากผู้คน ดังนั้นไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้จักว่าคนที่มาคือใคร
“ราชินีเฝ่ยอยู่หรือไม่” เซ่าตี้ถามตรงๆ
องครักษ์ที่เฝ้าอยู่มองหน้ากัน หนึ่งในนั้นพูดว่า “ราชิฝ่ยนีเกำลังเข้าฌานอยู่ เซ่าตี้มีเรื่องสำคัญอะไรรึพ่ะย่ะค่ะ”
เข้าฌานหรือ
เซ่าตี้ขมวดคิ้ว เหมือนว่าเขานึกขึ้นได้ ในวันนั้นที่เขากลับมา อวี้ฉีและเสินอวี่เคยบอกเขาว่าราชินีเฝ่ยเข้าฌานแล้ว
เพียงแต่ เรื่องที่เขาต้องแน่ใจก็คือ
เซ่าตี้หรี่ตาทั้งสองข้าง
ขณะนี้ ได้มีร่างของคนๆ หนึ่งลอยจากในวังของราชินีเฝ่ยมาอยู่ตรงหน้าเขา “คารวะเซ่าตี้” เขาคนนั้นก็ทำความเคารพ
เซ่าตี้รู้จักนาง นางคือตี้ไซว่ข้างกายราชินีเฝ่ย ที่มีความสามารถที่สุด แล้วก็น่าเชื่อถือที่สุด เพียงแต่เขาจำชื่อนางไม่ได้
“เซ่าตี้มาพบราชินีเฝ่ยหรือ” นางถามด้วยใบหน้าอมยิ้ม
เซ่าตี้พยักหน้า
“เซ่าตี้มาได้จังหวะไม่ดี ราชินีเฝ่ยเข้าฌานหลายวัน ตอนนี้คงจะกำลังอยู่ใ
