งสายตา เหวินเหรินชิ่งชิ่งหุบปากทันที นางพูดกับทาสรับใช้คนอื่นๆ ว่า “พวกเจ้าออกไปให้หมด ที่นี่มีเจวียนเอ๋อร์คอยปรนนิบัติก็พอแล้ว”
“เพคะ องค์หญิง”
คนอื่นๆ ต่างพากันออกจากตำหนักไป เหลือเพียงเจียงหลีและเหวินเหรินชิ่งชิ่ง
เจวียนเอ๋อร์เป็นนางกำนัลคนสนิทของเหวินเหรินชิ่งชิ่ง แน่นอนว่าฐานะต้องต่างออกไป และก็ออกวังไปช่วยนางซื้อของเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ่อยๆ หลังจากที่เจียงหลีรู้เรื่องนี้ ในตอนที่นางให้ลู่เสวียนเข้าวัง ก็คิดหาวิธีติดต่อกับเหวินเหรินชิ่งชิ่ง แล้วหยั่งเชิงนาง
“ทำไมถึงตอบตกลงช่วยข้า” เจียงหลีถาม
เหตุผลของเหวินเหรินชิ่งชิ่งกลับง่ายมาก “ตอนนี้คนของตระกูลไป๋เซี่ยงตามหาตัวเจ้าไปทุกหนทุกแห่ง เจ้าอยู่ข้างนอกก็ไม่ปลอดภัย และถ้าคิดอยากจะกลับราชวงศ์จยาเซียนก็อันตรายเป็นอย่างมากเช่นกัน เข้าวังมาซ่อนตัว จะปลอดภัยที่สุด”
พูดจบ นางก็มองหน้าของเจียงหลีอย่างละเอียด อดไม่ได้ที่จะยื่นมือทั้งสองข้างออกไปลูบแก้มของนาง “ร่องรอยสักนิดก็ไม่มี! เจ้ารู้ไหมว่าในตอนที่ลู่เสวียนมาหาข้า บอกแผนการครั้งนี้ของเจ้า ข้ายังเป็นห่วงอยู่เลยว่าการปลอมตัวของเจ้าจะมีพิรุธ ดูจากตอนนี้แล้ว ความเป็นห่วงของข้าคงสูญเปล่า แม้แต่กลิ่นอายของเจ้าและเจวียนเอ๋อร์ก็ยังเหมือนกันจริงๆ”
เจียงหลียิ้มเล็กน้อย ไม่ได้อธิบายอะไร
“ใช่แล้ว เจวียนเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง” เหวินเหรินชิ่งชิ่งถาม หลังจากที่นางตอบตกลงช่วย ก็หาข้ออ้างส่งเจวียนเอ๋อร์ออก
