้ เรียกได้ว่าเทียบได้กับขุมทรัพย์ทั้งหมดของลัทธิบัวขาวเลยทีเดียว!
แต่ที่นี่…คือที่ใดกัน?
ศาลเจ้าที่นะ!
เจ้าจะบอกว่า ‘น้ำตื้นมีมังกร’ ข้ายังพอรับฟังได้…แต่นี่มันถึงขั้น บ่อน้ำเกิดมังกรแท้จริง เลยหรือ!?
เพราะฉะนั้น แน่นอนโดยสิ้นเชิง…
เป็นวิชามายา!
“เจ้าที่หมู่บ้านไป๋ เจ้านึกว่าข้าเป็นพวกเทพเถื่อนลัทธินอกรีต ไร้ความเข้าใจในวิชา ถึงกับต้องตกตะลึงกับกลอุบายเช่นนี้หรือ? ช่างไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง!”
หลินเฉิงนับว่าตนคือคนหนุ่มที่โดดเด่นที่สุดในรุ่นแห่งลัทธิบัวขาว บ่มเพาะกระบี่เหินสำเร็จ จิตแห่งเต๋าก็แน่วแน่มั่นคงยิ่ง แม้ภาพเบื้องหน้าจะสมจริงถึงที่สุด ไร้ช่องโหว่ใดให้จับต้อง แต่เขาก็ยังปักใจเชื่อว่าคือวิชามายา มือกุมกระบี่แน่น เอ่ยตวาดก้องทันที:
“ฟัน!”
ต่อให้เป็นวิชามายาหมื่นพัน ข้าก็จักฟาดฟันด้วยหนึ่งกระบี่!
ยังไงเสียก็เป็นเพียงเจ้าที่หมู่บ้านไป๋ ต่อให้วิชามายาแกร่งเพียงใด ก็ย่อมไม่อาจต้านทานหนึ่งกระบี่ของตน!
วินาทีนั้น กระบี่เหินฟาดออก!
เมื่อจุดประสงค์คือฟาดฝ่าวิชามายา หลินเฉิงก็ย่อมไม่ลังเลแม้แต่น้อย เลือกฟาดไปยังผู้ที่ทรงพลังที่สุดในภาพลวงตา หญิงสาวผู้ยืนอยู่จุดสูงสุด
วางรากฐานขั้นปลาย เจินเหรินใหญ่หลงเยว่
“แครก!”
กระบี่เหินยังมิทันเฉียดเข้าใกล้หลงเยว่ ก็แตกร้าวไปเพราะทนรับพลังวิชารอบกายของนางไม่ไหว ร่วงลงกระทบพื้นเสียงดัง โครม กลายเป็นเศษโลหะไร้ค่า
หลินเฉิง “…”
“พี่หลิน!”
เสียง
