งมาเห็นนางตายไปต่อหน้าต่อตา ข้ารู้นางต้องการทรมานให้ข้าเจ็บปวดและเสียใจ ข้าเสียใจและเจ็บปวดแล้ว ข้าขอร้องให้นางปล่อยข้าเข้าไป แต่ก็แก้ไขอะไรไม่ได้เสียแล้ว”
สายตาของเจียงหลีจ้องมองร่องรอยการต่อสู้ตรงหน้าอีกครั้งในขณะที่เขากำลังพูด
นี่อาจเป็นสิ่งที่เขาทิ้งไว้ตอนที่เขาต้องการทำลายค่ายกลเข้าไปกระมัง
ค่ายกลของเนี่ยนซืออย่างนั้นหรือ
เหอะ!
เจียงหลีก็รู้สึกเช่นเดียวกัน วันนั้นนางถูกลู่เจี้ยสร้างค่ายกลกักขังไว้ในสถาบัน นางเองก็เคยได้สัมผัสความสิ้นหวังและความโกรธที่ทำอะไรไม่ได้
เป็นคนที่รักเช่นเดียวกัน ความโชคดีเดียวของนางคือสามารถทำลายค่ายกลในเฮือกสุดท้ายแล้วเพื่อไปให้ทันได้อยู่เคียงข้างลู่เจี้ย แล้วหลิงจงตรงหน้าล่ะ ความเสียใจก่อนตายเมื่อตายไปแล้วก็ทดแทนไม่ได้
“ตกลงเจ้าทำเรื่องอะไรกันแน่ ถึงทำร้ายนางให้นางเด็ดขาดเพียงนี้” เจียงหลีถามต่อ
ฟังเรื่องราวมาตั้งนาน ความกลัวในใจของนางที่มีต่อหลิงจงได้หายไปหมดแล้ว
“ข้าทำอะไร ข้าแค่หวังเพียงเรื่องเดียว ข้าแค่มีความโลภที่ไม่ควรจะมี แค่หลงระเริงไปในสิ่งที่ไม่ควรหลงระเริง”
“สิ่งที่เจ้าพูดออกมา สมควรตายนับสิบล้านครั้ง!” เจียงหลีขมวดคิ้วขัดคำพูดของเขา ดวงตาคู่คมฉายแววเหยียดหยาม
“ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอก” โครงกระดูเถียงลั่น เขาได้ยินน้ำเสียงดูถูกของเจียงหลีว่ามาจากการคาดเดาแบบไหน
“นั่นคืออะไร” เจียงหลีเอ่ยถามเสียงดัง
“มันคือกลองหิน กลองหินในตำนานอย่างไรเล
