ี่ไหนในสุสานโบราณ แล้วทำไมถึงมีคนมาตายที่นี่เยอะขนาดนี้พวกเขาตายอย่างไร แล้วตายในเวลาเดียวกันหรือตายในช่วงเวลาที่ต่างกัน และพวกเราจะออกจากที่นี่ แล้วเข้าไปในห้องสุสานได้อย่างไร” เหวินเหรินชิ่งชิ่งสงบลงและเดินไปหาพวกเขาทั้งสองคน
เจียงหลีเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปยังฝั่งตรงข้ามของสะพานที่ขาด ตรงนั้นมีปากถ้ำที่มืดสนิท ไม่รู้ว่าจะนำทางไปสู่ที่ใด แต่ว่านั่นดูเหมือนจะเป็นหนทางเดียวที่จะออกจากที่นี่
“เดิมทีน่าจะมีสะพานเชื่อมมาถึงตรงนี้ แต่ไม่รู้ว่าทลายลงไปได้อย่างไร เป็นเรื่องยากที่พวกเราจะเหาะข้ามไปในระยะห่างที่ไกลเช่นนี้” ลู่เสวียนมองไปรอบๆ แต่ไม่พบหนทางอื่น
เหวินเหรินชิ่งชิ่งขมวดคิ้ว เม้มปากแน่นและไม่ได้พูดอะไร ดูเหมือนว่ากำลังคิดหาวิธีอยู่
“หมดหนทางแล้ว สะพานที่มีเพียงหนึ่งเดียวได้ถูกทลายลงไปแล้ว เช่นนั้นเราก็ต้องใช้หนทางเดียวที่มีอยู่” หลังจากที่เจียงหลีพูดจบ นางก็ก้มศีรษะลงและมองไปที่ซากศพด้านล่าง
ความสูงแบบนี้ ทั้งสามคนกระโดดลงไปคงไม่มีทางบาดเจ็บ
“เจ้าหมายถึงจะให้เหยียบซากศพพวกนี้แล้วเดินข้ามไปอย่างนั้นหรือ” เหวินเหรินชิ่งชิ่งรู้ทันความคิดของเจียงหลี
เจียงหลีหันไปมองนางแล้วถามขึ้นว่า “เจ้ามีวิธีอื่นอีกไหมล่ะ”
“…” เหวินเหรินชิ่งชิ่งเงียบไป ถ้าหากว่านางมีวิธีอื่น นางจะลำบากอยู่ที่นี่ไปทำไม
เดินเหยียบซากศพข้ามไป ฟังดูแล้วก็น่ากลัว แต่ว่าเป็นเพียงทางเลือกเดียว ก็แค่คนที่ตายไปแล้ว จะไปกลัวอะไ
