้กลายเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งธูปเทียน กลิ่นธูปนับไม่ถ้วนพันเกี่ยว เคี่ยวรวม สุดท้ายก่อเป็นยันต์ศักดิ์สิทธิ์ผืนหนึ่งแผ่ประกายเจิดจ้า แฝงกลิ่นจันทน์หอมอบอวล ล่องลอยอย่างสงบอยู่ ณ ใจกลางหลี่เหินเทียน
“การประสาทพรธูปเทียน!”
ลวี่หยางเห็นดังนั้น ใบหน้าก็พลันปรากฏรอยยินดีออกมาทันที สวรรค์เจ็ดยอแสง…ที่แท้ก็เป็นแดนสวรรค์ที่ซื่อตรงแท้จริง ตนเพียงให้กลิ่นเส้นชีพจรปฐพีไปเพียงสายเดียว…เขาก็ตอบสนองกลับมาโดยไม่รีรอ!
นับแต่วันนี้…เขาก็ถือว่ามี “ทะเบียนบ้าน” ในสวรรค์เจ็ดยอแสงแล้ว!
จิตเทวะของลวี่หยางส่องลงไปบนยันต์ศักดิ์สิทธิ์แห่งกลิ่นธูป ก็เห็นว่ายันต์นั้นยังเวิ้งว้างไร้อักษร เห็นได้ชัดว่ารอให้เขากรอกข้อความลงไป เพื่อให้กลายเป็น “นามและตำแหน่งแห่งเทพ” อย่างสมบูรณ์
“เจ้านี่มัน…”
เมื่อตรึกตรองถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็เผยยิ้มมุมปากขึ้นมาทันที จากนั้นหยิบพู่กันขึ้นมาโบกสะบัดแล้วจรดเขียนลงบนยันต์เทพด้วยลายมือองอาจดั่งหงส์ร่อนมังกรร่าย มิได้ลังเลแม้แต่น้อย
“เจ้าตำหนักเหยียนโม่สวรรค์เร้นลับคุมวิญญาณ!”
ครั้นนามแห่งเทพถูกกำหนด ยันต์เทพก็ถือกำเนิดสมบูรณ์
ในพริบตานั้น ลวี่หยางรู้สึกได้ว่ายันต์เทพแห่งกลิ่นธูปเบื้องหน้ากับตนเริ่มแนบแน่นประหนึ่งเป็นหนึ่งเดียวกัน ทว่าในขณะเดียวกัน เขากลับสั่งใจเรียกบรรพชนถิงโยวให้ปรากฏออกมา
“มีเรื่องใดอีกหรือ…หืม?”
บรรพชนถิงโยวปรากฏขึ้นเพียงพริบตา ก็พลันเห็นลวี่หยาง และเห็นยันต์เทพแห่ง
