นางกล้าลืมเขาจริงๆ ด้วย!
ความโกรธที่ไม่เคยมีมาก่อนถาโถมเข้ากลางใจ
“เจ้ากล้ารึ! ”
ทันใดนั้น เจียงหลีก็รู้สึกได้ถึงแรงกดทรงพลังไร้รูปร่างอยู่รอบตัวและพุ่งเข้าใส่นางจนติดกับอยู่ด้านในโดยมิได้ทำร้ายตน แต่กลับทำให้นางขยับตัวไม่ได้
นางมองไปที่ชายผู้เกรี้ยวโกรธและยืนตรงอย่างภาคภูมิใจ
ท่ามกลางแรงบีบอัดที่รุนแรง นางดูเหมือนบอบบางและไร้ที่พึ่ง กระดูกของนางถูกบีบจนดัง “กร๊อบ” แต่นางมิได้พูดอะไรออกมาสักคำ ดวงตาของนางยังคงมองเขาอย่างสดใส
ลู่เจี้ย…ลู่เจี้ย…
ในสายตาของนาง ร่างของเขาปรากฏให้เห็นชัดเจนมาก เข้าใกล้มากและห่างไกลออกไป
ลืมเขาอย่างนั้นหรือ
นางทำได้อย่างไร หลังจากพูดออกไปอย่างสง่าผ่าเผย ก็เป็นเพียงการเก็บซ่อนศักดิ์ศรีของตนไว้เท่านั้น
เจียงหลีไม่สามารถขยับตัวได้ ราวกับมีกระแสน้ำวนที่ไม่มีที่สิ้นสุดอยู่รอบตัวนาง พร้อมกับพลังอันน่ากลัวได้ก่อตัวขึ้น โดยชายที่ยืนอยู่ตรงข้ามนางกำลังเดินเข้าไปในวังน้ำวนทีละก้าวและเดินเข้ามาหานาง
เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ของลู่เจี้ย
ราวกับว่าจักรวาลแห่งดวงดาวนคลานอยู่ใต้แทบเท้าเขาและขอร้องให้เขามองกลับไป
“เจียงหลี”
เขาเดินเข้ามาหานางและเรียกชื่อนางกะทันหัน ซึ่งเสียงนั้นดูเหมือนจะมาจากถิ่นทุรกันดารโบราณก็ไม่ปาน
เจียงหลีเบิกตากว้างและมองตรงไปที่เขาและรอว่าเขาจะพูดอะไรต่อด้วยความกังวลเล็กน้อย เขาจะพูดว่าไร จะลบความทรงจำของชาติที
