บทที่ 383 การประสาทพรธูปเทียน
แม้ยากจะเชื่อ แต่ลวี่หยางทดลองซ้ำอยู่หลายครั้ง จนเมื่อชายชราแทบถูกทำลายทั้งวิญญาณ จึงค่อยแน่ใจว่าอีกฝ่ายถูกตนวางกับดักเล่นงานเข้าแล้วจริงๆ
เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดพร่ำอีกต่อไป
ลงมือ…ค้นวิญญาณ!
โชคยังดีที่เมื่ออีกฝ่ายละจากวิหารเจ้าที่ ตำแหน่งมรรคผลก็พลันตกฮวบ จากเดิมระดับวางรากฐานเทียม กลับร่วงลงเหลือเพียงระดับรวมลมปราณสมบูรณ์ที่บำเพ็ญเพียรอิทธิฤทธิ์อันยิ่งใหญ่
และเมื่อเผชิญกับวางรากฐาน ย่อมไม่จำเป็นต้องรั้งมือให้เหนื่อยเปล่า
ในเวลาไม่นาน เมื่อจิตเทวะของลวี่หยางหลั่งไหลเข้าสู่ทะเลจิตของอีกฝ่าย เศษเสี้ยวความทรงจำตลอดครึ่งชีวิตแห่งการบำเพ็ญเพียรก็พลันปรากฏออกมาโดยพลัน
“เจ้าที่แห่งหมู่บ้านไป๋นี้ เดิมก็เป็นเพียงผู้ใหญ่บ้านคนแรกของหมู่บ้านเท่านั้น ครั้งนั้นเขานำชาวบ้านไม่กี่สิบครัวเรือนเข้ามาถางพงสร้างถิ่นฐานในเทือกเขาไท่เยว่ สร้างหมู่บ้านไป๋ขึ้นมา ทว่าหลังจากตายกลับได้รับการบูชาจากชาวบ้านโดยสมัครใจ จนธูปเทียนประสาทพร ก่อเกิดเป็นเจ้าที่แห่งไท่เยว่ในปัจจุบัน”
“การประสาทพรธูปเทียน?”
ลวี่หยางหลุบตาต่ำ เพียงไม่นานก็ขุดพบหัวใจสำคัญจากความทรงจำของเจ้าที่ นั่นคือแนวทางบำเพ็ญของสวรรค์เจ็ดยอแสงในปัจจุบัน
หนทางบำเพ็ญในสวรรค์เจ็ดยอแสงนั้น สรุปได้เพียงแปดอักษร
การประสาทพรธูปเทียน ห้าก้าวขึ้นสู่สวรรค์!
ขั้นแรกแห่งการประสาทพร คือได้รับการบูชาจากประชาราษฎร์ของหมู่บ้านหรือชุมชน
