ี่ขมวดคิ้ว “แล้วเจ้าต้องการอะไร ในเมื่อจะร่วมมือกัน ก็ต้องมีสิ่งที่เจ้าอยากได้”
แต่เจียงหลีกลับแบมือและนั่งลงอย่างเกียจคร้าน ปล่อยให้ร่างกายที่น่าหลงใหลปรากฏต่อหน้าเขา “ข้าเป็นผู้หญิงและใจแคบนัก ฮ่องเต้ซีเฉียนและเฉียนจวิ้นทำให้ข้าคับแค้นใจ แค้นนี้ติดอยู่ในใจข้าเสมอ ข้าช่วยท่าน เพราะว่าเราบังเอิญมีศัตรูคนเดียวกันเท่านั้น อีกอย่าง ข้าจะไม่ช่วยเจ้าเปล่าๆ ค่าชดเชยอะไรเหล่านี้ ข้าไม่อยากพูดถึงแล้ว เมื่อบรรลุเป้าหมาย ข้าต้องการทรัพยากรการฝึกฝนของอาณาจักรซีเฉียนครึ่งหนึ่ง” นางยักคิ้ว
แววตาของเฉียนลี่ประดุจมีดแหลมคมและคว้านร่างของนางสองถึงสามครั้งอย่างละโมบ เขาค่อยๆเดินเข้าไปหานางและถามกับตัวเองว่า ทำไมครั้งที่แล้วที่พบเจอกัน นางมิได้น่าหลงใหลเท่ากับครั้งนี้เล่า
“ครึ่งหนึ่งของทรัพยากรการฝึกฝนรึ เจ้าช่างโลภมากเสียจริง” เฉียนลี่ยืนอยู่ตรงหน้าเจียงหลี พร้อมกับจดจ้องนางขึ้นลงไปมาอย่างไร้ความเกรงใจ
ซึ่งตอนนี้เจียงหลีจะไม่รู้สึกถึงแววตาเช่นนั้นได้อย่างไร
นางยิ้มอย่างเย็นชาและพูดกับเฉียนลี่ว่า “หากองค์ชายไม่สามารถควบคุมแววตาที่ไร้มารยาทคู่นั้นได้ ข้าคงต้องควักมันออกมาด้วยตัวเอง”
ดวงตาของเฉียนลี่เป็นประกาย และนึกถึงความแข็งกร้าวของหญิงสาวก่อนหน้านี้ ดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย แต่ปากยังขยับอย่างกล้าหาญ “เจ้าอยากได้ทรัพยากรการฝึกฝนของอาณาจักรซีเฉียน อันที่จริงแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องทำมันให้ซับซ้อนเช่นนั้น
