เฉียนลี่ขี่สัตว์ร้ายและอาวุธยาวทรงพลังได้พุ่งเข้าใส่เจียงหลี
ไม่ว่าที่แห่งหนใดก็ตาม ทหารจยาเซียนและทหารซีเฉียนจำนวนมากก็ถูกสัตว์ร้ายชนกระเด็น
ขณะที่เขาค่อยๆ เข้ามากดดัน เจียงหลีที่ยืนอยู่บนแท่นศิลาบอกอาณาเขตกลับหันหน้ามองเขาอย่างช้าๆ ด้วยสายตาที่เย็นชาและไร้ความปรานี
ทันใดนั้น หัวใจของเฉียนลี่ก็สั่นสะท้าน
สายตาอันหยิ่งผยอง ทำให้ขณะนี้เขารู้สึกหวาดกลัวต่อวิญญาณของหญิงสาวผู้นี้
เป็นไปได้อย่างไร!
เฉียนลี่ไม่อยากเชื่อเลยว่าหญิงสาวที่เคยมีระดับการฝึกฝนใกล้เคียงกับเขาจะก้าวสู่ระดับที่สูงถึงเพียงนี้
เขาทั้งตกใจและหวาดกลัว
แต่ทว่า สัตว์ร้ายที่เขาขี่อยู่นั้นกลับไร้ซึ่งความหวาดกลัวและยังคงนำพาเขาไปยังทิศทางของเจียงหลี
หยุด! รีบหยุดเร็ว! เฉียนลี่ตะโกนในใจแต่กลับถูกพลังอำนาจของเจียงหลีกดทับไว้จนเปล่งเสียงไม่ได้
เจียงหลีมองเขาอย่างยั่วยุ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยเย้ยหยัน เมื่อเฉียนลี่พุ่งตัวมาอยู่ตรงหน้า นางกลับยิ้ม และรอยยิ้มนั้นแพรวพราวเป็นพิเศษ
“เฉียนลี่เจ้าเป็นเพียงหลิงเจี้ยงจะเอาอะไรมาสู้กับข้า อยากฆ่าข้า เจ้าฝันอยู่รึ” นางพูดด้วยเสียงเรียบ ซึ่งฟังแล้วธรรมดาอย่างมาก
นังหยิ่งผยอง นังบ้า!
แน่นอนว่าความหยิ่งผยอง ย่อมมีต้นทุน!
ดวงตาแดงก่ำของเฉียนลี่เบิกกว้างและเงยหน้าขึ้น คำพูดของเจียงหลีประดุจปีศาจร้ายก็มิปาน และวนเวียนอยู่ข้างหูของเขาตลอดเวลา
“อ๊ากกก! ” ทันใดนั้น เสียงร้องของเขา ราวกับพยายามจะเอ
