ในเวลากลางคืน ณ พระตำหนักหวงจี๋
เจียงหลีไม่รู้ว่า เมื่อตนคิดว่ามีชายคนหนึ่งจากไปแล้ว แต่ใครคนนั้นยังคงเฝ้ามองตนอยู่เงียบๆ ของทุกการเคลื่อนไหวในพระตำหนักหวงจี๋
แน่นอนว่ารวมถึงการที่นางเรียกชายหนุ่มมารับใช้ในคืนนี้ด้วย
บ้าเอ้ย! ไม่สามารถนอนหลับโดยไม่มีชายหนุ่มหรือ ใบหน้าดำแดงของจักรพรรดิมองไปที่จักรพรรดินีที่เอนเอียงอย่างเกียจคร้าน สั่งให้สาวใช้เตรียมสุราและอาหาร ทำให้ความโกรธในใจของเขากำลังลุกโชน
“หืม” ความรู้สึกเหมือนมีของคมแทงที่หลัง ทำให้จักรพรรดินีรู้สึกขนลุกซู่ไปทีหนึ่ง
“ฝ่าบาท” อวี้ซูกระซิบเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดของเจียงหลี
สายตาของเจียงหลีหันไปเล็กน้อย บอกกับอวี้ซูและคนอื่นๆ “พวกเจ้าออกไปก่อน แล้วรอนอกประตู หากเขามาแล้วค่อยรายงานข้า”
“เพคะ” อวี้ซูไม่รู้สึกถึงความแตกต่าง จัดการตัวเองแล้วก็ค่อยๆ ถอยออกจากห้องบรรทมไปพร้อมกับคนอื่นๆ
หลังจากที่ประตูห้องนอนปิดลง เจียงหลีก็ลุกขึ้นจากเตียงและมองไปรอบๆ ก่อนที่จะพูดขึ้นว่า “ในเมื่อมาแล้ว เหตุใดจึงต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ ด้วย”
ทันทีที่สิ้นเสียงของนาง ร่างของจักรพรรดิพร้อมใบหน้าดำแดง ก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นสักที่ในห้องบรรทม
“ลู่เจี้ย!” เมื่อเห็นเขา เจียงหลีก็เผยรอยยิ้มและเดินตรงไปหาเขา
แต่เมื่อนางพึ่งเข้าไปใกล้ตัวชายหนุ่ม ก็โดนสะบัดแขนเสื้อออกและถูกขัดขวาง “เจ้ากล้าเรียกผู้ชายมารับใช้ได้ยังไง” คำถามออกจากปากชายหนุ่มอย่างไม่แยแส
เมื่
