งมากแล้ว…”
“ท่านมันเห็นแก่ตัว คิดว่าสิ่งที่ตนทำนั้นดีต่อข้า ท่านเคยถามข้าบ้างไหม ว่าทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ข้าต้องการหรือไม่”
“ใช่ ข้าผิดไปแล้ว หากภพหน้ามีจริง หากเราได้พบกันอีกครั้ง ข้าจะเชื่อฟังเจ้าทุกอย่าง ดีไหม “…”
ในความทรงจำชายที่เปราะบางขนาดที่จะหายไปเมื่อไหร่ก็ได้นั้น ใช่เขาหรือ ในความทรงจำ หญิงสาวที่ร้องไห้ทำอะไรไม่ถูกเหมือนเด็ก จะใช่นางหรือเปล่า
ความทรงจำในภพก่อนเหล่านี้ สำหรับเปิ่นจุนอย่างเขา ก็เหมือนความฝัน ช่วงชีวิตของคนอื่นๆ
แต่ทำไม เมื่อมองย้อนกลับไปในขณะนี้ เขาจึงรู้สึกปวดใจยิ่งนัก
ความอาลัยที่จะต้องตายและพรากจากกัน ความโกรธที่ไม่เต็มใจที่จะเกิดใหม่ ทำให้เขากระชับอ้อมแขนโดยไม่รู้ตัวและกอดหญิงสาวไว้แน่น
การเปลี่ยนแปลงกะทันหันของชายผู้นี้ ทำให้เจียงหลีแข็งไปทั้งตัว และจ้องมองเข้าไปในตาของเขา
มันเป็นดวงตาเงาสวยงามอย่างสุดจะพรรณนา ซึ่งดูงงงวย ครุ่นคิดและพร่ามัว
เกิดอะไรขึ้นกับเขา ทันใดนั้นเจียงหลีก็รู้สึกประหม่า
“ไม่!”
เสียงกรีดร้องที่เสียดแทงหัวใจของหญิงสาว เสียงเรียกร้องที่สิ้นหวังและเจ็บปวดในความทรงจำ ทำให้หัวใจของเขากระตุก
“หลีเอ๋อร์”
คำพูดกระซิบนี้ ดูเหมือนจะมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ
อารมณ์ที่เกิดขึ้น ความไม่เต็มใจ ความคิดถึง ความคุ้นเคยแบบนั้น
เจียงหลีสะดุ้ง และดวงตาของเขาก็ชุ่มไปด้วยน้ำตา เมื่อได้ยินชื่อของตนออกมาจากปากของชายหนุ่ม
ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็พลิกตัว และกด
