งเอาไว้เหล่านี้ หม่อมฉันข้ามไปหลายครั้งแล้ว จำเป็นต้องให้ท่านจัดการ ก็มีแค่นี้ ไม่มีแล้วเพคะ”
ได้ยินคำนี้ เจียงหลีรีบลืมตา นั่งตัวตรงแล้วมองนาง “ไม่มีแล้วหรือ เช่นนั้นในมือเจ้าคืออะไร”
พูดจบ ดวงตาที่สดใสคู่นั้นของนางก็ตื่นตัวขึ้นมา
ท่าทางนี้ของนาง ทำให้อวี้ซูกลั้นยิ้ม นำจดหมายในมือวางไว้บนโต๊ะ ถอยหลังไปสองก้าวแล้วพูดว่า “นี่คือรายชื่อและหนังสือภาพของชายรูปงามจากครอบครัวขุนนางที่จะเลือกเข้าวัง ฝ่าบาทไม่อยากดูหรือ”
ชายรูปงามอย่างนั้นหรือ
เจียงหลีแววตาเป็นกระกาย
นางนึกออกแล้ว ก่อนจะไปสุ่ยหัน นางเคยสั่งอวี้ซูให้ดำเนินการเรื่องคัดเลือกชายรูปงามเข้าวังต่อ รอนางกลับมา แล้วจะคัดเลือกชายรูปงามเข้าวังอีกครั้ง
ดูแล้ว ช่วงเวลาที่นางไม่อยู่ อวี้ซูได้คัดเลือกคนเหล่านี้ไปทีหนึ่งแล้ว แล้วก็ให้จิตรกรวาดลักษณะของพวกเขาลงบนหนังสือภาพ นางจะได้เลือกได้สะดวกๆ
“ชายรูปงามก็ต้องดูอยู่แล้ว! ชายรูปงามน่าดูมากกว่าสาสน์กราบทูลเหล่านี้ของขุนนางอยู่แล้ว!” เจียงหลีหัวเราะอย่างสนุกสนาน หยิบหนังสือเหล่านั้นขึ้นมาเปิดดูทีละหน้าๆ
เป็นการดูชายรูป แต่ว่าดวงตาที่สดของนาง กลับดูท่าทางเหมือนไม่หลงใหลในความรูปงามเลย
นางเปิดดูอย่างช้าๆ เหมือนว่ากำลังดูชายรูปงามที่แตกต่างกันอย่างละเอียดอยู่จริงๆ ทำความเข้าใจอย่างละเอียดกับคำบรรยายของพวกเขา
แต่อวี้ซูรู้ว่าคนในนี้ไม่มีใครที่จะได้รับความชื่นชอบจริงๆ จากฝ่าบาทสักคน
เปิดดูไปเกินค
