ในตอนที่ทหารซีเฉียนถูกสังหาร ชาวสุ่ยหันรู้สึกเพียงแค่ได้ระบายความแค้น!
พวกเขาแทบอยากจะให้เจียงหลีฆ่าอีก ฆ่ามากกว่านี้อีกนิด สับไอพวกที่ยิ่งกว่าเดรัจฉานเหล่านี้ให้ขาดเป็นชิ้นๆ
แต่ว่า ในตอนที่เห็นบนพื้นเต็มไปด้วยซากศพที่ขาดเป็นชิ้นๆ นั้น ความบ้าคลั่งในแววตาของพวกเขาเริ่มลดลง รู้สึกหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้ทั้งหมด
เงียบสนิท! ยังคงเงียบสนิท!
จักรพรรดินีแห่งจยาเซียน อายุยังน้อย แต่กลับลงมือได้อย่างโหดเหี้ยมขนาดนั้น ภายใต้การปกครองของนาง พวกเขาจะใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขหรือไม่
แม้แต่ชายชราที่เห็นอะไรมามากมาย ตอนนี้ก็ไม่มั่นใจ
“รีบ…รีบคุกเข่าลงเร็ว”
ได้สติจากความตะลึง ชายชรารีบสั่งให้ทำ
เสียงที่พูดแทรกขึ้นมา ดังขึ้นท่ามกลางชาวสุ่ยหัน พวกเขาทนกับความรู้สึกคลื่นไส้ ภายใต้การสั่งของชายชรา คุกเข่าลงกับพื้นอย่างงกๆ เงิ่นๆ ด้วยท่าทางต่ำต้อย ก้มหัวลงตรงหน้าเจียงหลี
สาวน้อยที่เจียงหลีช่วยชีวิตไว้ไม่เข้าใจ จนถูกคนข้างๆ ดึงให้คุกเข่าลง
คุกเข่าให้จักรพรรดินีแห่งจยาเซียน อันนี้นางเข้าใจ
แต่ว่า ที่นางไม่เข้าใจก็คือทำไมคนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ ถึงได้มีสีหน้าท่าทางที่หวาดกลัวเช่นนี้
“พวกเจ้ากำลังกลัวข้ารึ” เจียงหลีมองท่าทีของพวกเขาอย่างไม่ปริปากพูดสักคำ หรี่ตาทั้งสองข้าง พูดด้วยสีหน้าเหมือนจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม
“พวก…พวก…พวกเรา”
ผู้คนก้มหน้าต่ำลงเข้าไปอีก ตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อย ชายชราที่เป็นคนนำก็ไม่พูดอะไรเลย แต่ว่าใบ
