ปที่เจียงหลีและรอการตัดสินใจของนาง
ความสง่าผ่าเผยของลู่เจี้ยและความตรงไปตรงมาของลู่วั่งชวน ทำให้เจียงหลีถึงกับพูดไม่ออกไป ชั่วขณะ
ด้วยประเทศกว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงนี้ ตระกูลลู่บอกว่าไม่ต้องการก็ไม่ต้องการอย่างนี้เลยหรือ ดั่งทิ้งสิ่งของที่ไร้ค่าไปอย่างง่ายดาย ซึ่งในโลกนี้จะมีสักกี่คนที่ทำได้เช่นนี้
อืมหรือ
ทันใดนั้น เจียงหลีก็ได้สติกลับมา
ลู่เจี้ยคาดเดาการตัดสินใจของนางอย่างแม่นยำไว้ล่วงหน้านานแล้ว ถึงได้เตรียมการไว้เช่นนี้เจ้าหมอนี่! จะคำนวณได้ละเอียดถี่ถ้วนถึงเพียงนี้เลยหรือ
เจียงหลีกระตุกมุมปากและพูดกับลู่วั่งชวน “ข้าจะนั่งบัลลังก์ของอาณาจักรจยาเซียนอย่างมั่นคง!”
ลู่วั่งชวนยิ้ม “ได้! ด้วยคำพูดนี้ของเจ้า ชายชราเยี่ยงข้าก็สามารถลงจากเก้าอี้อันแหลมคมนี้ได้เสียที”
ระหว่างที่พูด เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้มังกรอันสูงสุดและค่อยๆ ก้าวลงมาหาเจียงหลี แล้วมองนางด้วยสายตาที่สับสน “เด็กน้อย ลำบากเจ้าแล้ว ภาระอันหนักหน่วงเช่นนี้ ไม่เบาเลย!”
“ข้ารับไหว” เจียงหลีกล่าวอย่างใจเย็น
ลู่หวังฉวนยิ้มอย่างชื่นชม “มีความแข็งแกร่ง! ความรับผิดชอบ! ความห้าวหาญ! วางใจได้ เจ้ามิได้ต่อสู้เพียงคนเดียว ตระกูลลู่คือผู้สนับสนุนอันยิ่งใหญ่ที่สุดของเจ้า มากับข้า”
เจียงหลีเลิกคิ้วและมองเขาอย่างสงสัย
ลู่วั่งชวนหันหลังเดินจากไป “เจี้ยเอ๋อร์ ฝากอะไรบางอย่างไว้ให้เจ้า”
นอกจากนั้นยังมี!
ดวงตาของเจียงหลีหรี่ลงอย่างรวดเร็ว ลู่เจี้
