ตำหนักที่ประทับของลู่เจี้ยอยู่ห่างไกลและเงียบสงบมาก
โดยปกติแล้วจะไม่มีใครมารบกวน และคนรับใช้ในตำหนักแห่งนี้ก็มีจำนวนน้อยมาก พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นคนเก่าแก่ที่เคยรับใช้ตระกูลลู่มาก่อน
เจียงหลีเดินเข้าไปในตำหนักลำพัง
ตำหนักที่ว่างเปล่าและของใช้ที่เรียบง่ายราวกับเป็นเพียงที่พักชั่วคราว โดยปราศจากความอบอุ่นของบ้านไป
ข้าวของเครื่องใช้ของลู่เจี้ยที่อยู่ภายในตำหนักถูกจัดเก็บไว้ในกล่องอย่างเป็นระเบียบเพื่อรอเผา
ส่วนบนโต๊ะทำงานที่ลู่เจี้ยว่าราชการก็มีกล่องสองกล่องวางไว้ และบนกล่องมีจดหมายที่ยังไม่ถูกเปิดวางไว้รวมอยู่ด้วย
เจียงหลีเดินไปที่โต๊ะ โดยเดินอ้อมหน้าโต๊ะและนั่งลงตรงที่นั่งประจำของลู่เจี้ย
นางหยิบจดหมายขึ้นมาและหน้าซองจดหมายเขียนไว้ว่า ถึงหลีเอ๋อร์ผู้เป็นที่รักยิ่ง
จดหมายฉบับนี้เขียนถึงนาง!
ลายมือที่คุ้นเคยทำให้ดวงตาที่แห้งกร้านของเจียงหลีกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง นางกลืนความรู้สึกนี้ลงไป เม้มริมฝีปากและเปิดจดหมาย
