“ลู่เจี้ย เจ้ารักข้าไหม” เจียงหลีถามขึ้นทันที
คำถามนี้ทำให้เปลือกตาที่หนักของลู่เจี้ยค่อยๆ เปิดขึ้นอีกครั้ง เขายกมือขึ้นอย่างยากลำบากและค่อยๆเลื่อนขึ้นไปตามเส้นผม และในที่สุดก็แตะไปที่บนศีรษะของนาง “รัก รักมาก รักมาก รักจนควบคุมตัวเองไม่อยู่”
เจียงหลีหัวเราะ ทั้งร้องไห้และหัวเราะ นางด่าทอเสียงทุ้มต่ำ “ไอ้คนบ้า!”
“อืม ข้าคือไอ้คนบ้า คนบ้าของเจ้าคนเดียว” ลู่เจี้ยพึมพำด้วยรอยยิ้ม
แสงสุดท้ายในดวงตาของเขาดับลงและเปลือกตาของเขาก็ค่อยๆ ปิดลงเช่นกัน
“รอเจ้ากลับมา แล้วเราจะออกเดินทางท่องเที่ยว ไปผจญภัย ไปดูวิวทิวทัศน์ที่สวยงามกัน…” เจียงหลีไม่สามารถพูดอะไรต่อไปได้อีก โดยอดกลั้นการสั่นสะเทือนและความเจ็บปวดของร่างกายที่มิอาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ซึ่งทำให้น้ำตาของนางหยุดไหลไม่ได้
เปรี๊ยะๆ…
รอยแตกบนร่างกายที่ลู่เจี้ยอดกลั้นไว้ได้เปล่งประกายลำแสงออกมา
เจียงหลีเงยหน้าขึ้นและมองเขาด้วยรอยยิ้มราวกับว่าเขากำลังหลับอยู่ และหัวใจของนางก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น ซึ่งในรอยแตกนั้นปรากฏลำแสงออกมา ทำให้นางรู้สึกทำตัวไม่ถูกและทำได้เพียงกอดร่างของลู่เจี้ยไว้ ความหวาดกลัวนี้ทำให้นางกลัว “อย่า…! อย่า…! ลู่เจี้ย… อย่าทำเช่นนี้กับข้า อย่าทำกับข้าที่แม้แต่ความคิดถึงก็เก็บไว้ไม่ได้”
เปรี๊ยะ!
