กศพจำนวนนับไม่ถ้วนตกลงมาจากฟากฟ้า และร่างอันอ่อนแอจำนวนนับไม่ถ้วนถูกเหยียบย่ำเลือดหลากสีผุดขึ้นในความทรงจำ โดยที่ความเศร้าโศกและความโกรธเหล่านี้ไม่ได้เป็นของนาง แต่เป็นของ…“ไสหัวออกไปซะ!” เจียงหลีกุมศีรษะตะโกนและสลายฉากสงครามทำลายล้างนั้นนั่นคือความทรงจำของต่างวิญญาณบางที อาจเป็นเหมือนที่นางพูดไว้ว่าคือ สงครามสามร้อยปีต่อมาแต่ทว่า เรื่องราวเหล่านั้นเกี่ยวข้องอะไรกับนางตอนนี้เจียงหลีลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว และปรากฏแสงสีทองจางๆ ในดวงตาของนาง ซึ่งแสดงถึงตำแหน่งที่สูงเกินเอื้อมของนางภายในห้อง เจียงหลีมิได้สวมเสื้อผ้าร่างกายและรูปลักษณ์ของนางได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าอัศจรรย์ขณะนี้ แม้ว่าใบหน้าของนางจะยังอ่อนเยาว์ แต่กลับมองเห็นถึงความเป็นผู้ใหญ่อันน่าหลงใหล ใบหน้านี้ยังคงเป็นเจียงหลี แต่มันค่อยๆ พัฒนาไปสู่นางคนเดิมในภพก่อนไม่! บางทีเมื่อนางโตเป็นผู้ใหญ่ ใบหน้านี้จะมีเสน่ห์อันน่าหลงใหลมากกว่าในภพที่แล้วเสียอีกใบหน้านี้ผสมผสานกับความงามของคนสองชั่วอายุ ทำให้ใบหน้าของนางเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า!แม้แต่ร่างกายของนางก็เพรียวขึ้น สวยงามและสง่างามมากขึ้น ความงามตามธรรมชาตินี้ก็ได้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้วผมสีดำของนางประดุจหินอัคนีสีดำวาวที่โบกสะบัดบนร่างกาย สอดคล้องกับผิวขาวผ่องและบอบบางของนางเนตรญาณสลายไปอย่างช้าๆ เจียงหลีลุกขึ้นจากเตียงและหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมาสวมใส่ ซึ่งชุดเหล่านี้เคยสวมใส่พอดี แ
