งตาก็มืดมิดลง “เจ้าช่างเป็นผู้ช่วยที่ดีของข้าจริงๆ”
โจวยวนอดกลั้นความรู้สึกรังเกียจนั้นไว้ ยิ้มสู้ต่อไปและพูดด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม “ขอเพียงแค่องค์ชายมีความสุข ยวนเอ๋อร์ก็พอใจแล้ว”
…
ณ อาณาจักรจยาเซียน ความเหน็บหนาวได้ผ่านพ้นไปแล้ว และทุกสิ่งกลับมามีชีวิตชีวา
คำสั่งทั้งหลายถูกสั่งออกไปจากพระราชวังที่ลู่เจี้ยพักอาศัยอยู่ และเครื่องจักรขนาดใหญ่ของอาณาจักรแห่งนี้ ได้กำลังทำงานภายใต้คำสั่งจากเขา
เขากลับมาได้ครึ่งเดือนแล้ว แต่กลับไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่วันเดียว
วางแผนและจัดแจงงานทั้งวันทั้งคืนจนแทบจะไม่ได้นอนเลย
แค่กๆ
กลิ่นยาสมุนไพรในวังหลวงฉุนมากขึ้น
หลายวันมานี้ อาหารทั้งสามมื้อของลู่เจี้ยถูกแทนที่ด้วยยาต้มและร่างกายของเขาสูบผอมลงเรื่อยๆ
เดิมที่เขาควรพักผ่อนให้เพียงพอ แต่กลับไม่มีใครห้ามปรามเขาได้
“นายน้อย พักผ่อนก่อนเถิด” ลู่หวายืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าลู่เจี้ยและจำไม่ได้แล้วว่าเตือนเขาไปครั้งที่เท่าไรแล้ว
ลู่เจี้ยกลับแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน และพูดเพียงว่า “วันนี้ลู่จ้านน่าจะเดินทางถึงแคว้นสุ่ยหันแล้ว”
ลู่หวาตอบอย่างจนปัญญาว่า “ขอรับ”
ลู่เจี้ยยิ้มจางๆ ราวกับว่าทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา
ลู่หวาอดไม่ได้ที่จะสงสัย “นายน้อย เมืองสุ่ยหันจะยินยอมอยู่ภายใต้อาณัติจริงตามที่รับปากกับขุนนางหรือ” จะสามารถยึดครองแคว้นหนึ่งได้โดยไม่สูญเสียทหารแม้แต่คนเดียวได้จริงๆ หรือ
“เจ้าผู้ปกครองแห่งแคว้นสุ่ยห
