หลีและเกลี้ยกล่อมนางอย่างขมขื่น
อย่างไรก็ตาม คำตอบเดียวที่ได้คือการปะทะที่ยิ่งรุนแรงขึ้น
“เจ้าพยายามมานานมากแล้ว หากทำลายได้คงทำลายสำเร็จไปนานแล้ว ทำไมต้องเสียแรงเปล่าเช่นนี้ด้วย!” ลู่เสวียนทำอะไรไม่ถูก
เจียงหลีใช้เวลานานกว่าสองชั่วยามแล้ว
เดิมทีคิดว่าหากพลังวิญญาณหมดลง คงจะหยุดเองทันที แต่ไม่คาดคิดว่าพลังวิญญาณของนางใช้อย่างไรก็ไม่หมด
“ฉีกเวหา!”
ตูม…!
เจียงหลีปลดปล่อยทักษะการต่อสู้โดยกำเนิด ทำให้พื้นดินของเป่ยย่วนสั่นสะเทือนขึ้นหลายครั้ง
บ้านหลายหลังที่อยู่ติดกับห้องพักของนางพังเสียหาย แต่บ้านของนางพักกลับคงสภาพเดิม
“ไอ๊หยา เรือนของข้า!”
“เกิดอะไรขึ้น”
“นี่มันอะไรกัน”
“เจียงหลีกำลังบ้าคลั่งอยู่หรือ!”
“…”
เหล่าลูกศิษย์ที่บ้านพังทลายอย่างไร้สาเหตุต่างพากันออกตามหาเจียงหลีด้วยใบหน้าบึ้งตึง อย่างไรก็ตามพวกเขาทั้งหมดถูกเจียงเฮ่าขวางไว้ด้านนอก หรือไม่ก็ถูกขับไล่ออกไปทันที
ความไม่สงบในเป่ยย่วนค่อยๆ ลุกลามไปทั้งสถาบันไป๋หยวน
ทันใดนั้น เจียงซย่าก็รีบมาที่นี่พร้อมกับฝ่ายยุติธรรมและเฟิงสิงอวิ๋นอย่างรวดเร็ว
“ข้าจะไปเจรจากับนางเอง” เฟิงสิงอวิ๋นเดินไปหาเจียงเฮ่า
เจียงเฮ่าเม้มริมฝีปากครู่หนึ่งและพยักหน้า
หลังจากที่เฟิงสิงอวิ๋นพยักหน้า เขาก็เดินเข้าประตูหน้าลานกว้างและเดินไปที่ห้องพัก
เจียงซย่าเหลือบมองเจียงเฮ่าด้วยแววตาดุร้ายและมองไปที่บ้านซึ่งอยู่ด้านหลังเขา แล้วหันกลับมาตะโกนกับกลุ่มคนโดยรอบว่
