ซียน อาณาจักรของข้าพร้อมประกาศสงคราม! ”
ทุกคนตกใจ!
ลู่เจี้ยที่อยู่ต่างแคว้นต่างแดนกลับพูดจาเช่นนี้ต่อหน้าสาธารณชน!
เจียงเฮ่ามองไปที่ลู่เจี้ยด้วยสีหน้าสับสนซึ่งแววตานั้นมีเพียงน้องสาวของเขาเท่านั้น และสุดท้ายก็ทำได้แต่ถอนหายใจ
เจียงหลีวางจอกสุราในมือลงและลุกขึ้นยืนภายใต้การจ้องมองของลู่เจี้ย คำพูดของเขา…
ที่จริงแล้วเจ้าคิดกับข้าเช่นนี้หรือหัวใจของเจียงหลีสั่นสะท้าน หลังจากคลุกคลีกับลู่เจี้ยมานาน นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินการประเมินจากเขา
ท่ามกลางสายตาที่จับจ้อง ลู่เจี้ยยื่นมือไปจับมือเล็กๆ ของเจียงหลีไว้ในฝ่ามือ และพานางเดินจากไป
“นักรบแห่งจยาเซียนอยู่ที่ไหน” ลู่เจี้ยตะโกนพร้อมกับหันหลังให้กับฮ่องเต้ซีเฉียนผู้มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“อยู่ที่นี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ทหารองครักษ์ชั้นเยี่ยมที่ติดตามลู่เจี้ยเข้าวังยืนขึ้นทีละคน และเดินตามหลังพวกเขาทั้งสองแล้วตะโกนอย่างพร้อมเพรียง ซึ่งเสียงอึกก้องกังวานนั้น กลบราศีของทหารองครักษ์แห่งซีเฉียนไปหมดเสียแล้ว
ลู่เสวียนลุกขึ้นยืนดังฟึบและก้าวยาวเดินตามออกไป ขณะที่เจียงเฮ่าก็เดินตามไปโดยไม่ลังเล
เฟิงสิงอวิ๋นหลังจากตกใจก็ยิ้มขึ้นเล็กน้อยและส่ายศรีษะลุกขึ้นยืน
“ผู้ที่ล่วงเกินเสวียนเทียนของข้า…” ลู่เจี้ยก้าวเดินออกไป
“ฆ่า! ” เหล่าองครักษ์ชั้นเยี่ยมทั้งหลายตอบเสียงดัง
“ผู้ที่หยามเกียรติเสวียนเทียนของข้า…”
“ฆ่า! “
“ผู้ที่รังแกเสวียนเทียนของข้า…”
“ฆ่า ฆ่า ฆ่า!
