ที่บวมอยู่แล้วของเขา เกิดรอยรองเท้าสีแดงช้ำขึ้นอีก
ตูมมม!เฉียนจวิ้นถูกต่อยจนมึนไปหมด เลือดสาดกระเซ็น กระแทกลงกับเวทีประลอง
เจียงเฮ่าลงมาจากฟ้า สองเท้าแตะพื้น เวทีประลองเกิดรอยแตกขึ้นเล็กน้อย
เฉียนจวิ้นอาการร่อแร่ฟุบอยู่บนเวทีประลอง ตัวยังอยู่บนเวทีประลอง และไม่ได้พูดยอมแพ้ เช่นนั้นการต่อสู้ก็ต้องดำเนินต่อไป
“ฝ่าบาท รีบยอมแพ้เร็ว!” โจวยวนพูดขึ้นมาอย่างร้อนใจจากนอกเวทีประลอง
“ขะ……ข้ายอม”
คำว่าแพ้ยังไม่ทันพูดออกมาจากปาก เท้าของเจียงเฮ่าที่ยกขึ้นก็เหยียบลงบนหน้าของเขาอย่างแรง
ปัก!
หน้าของเฉียนจวิ้นที่สัมผัสกับพื้นของเวทีประลอง จมลงไปครึ่งหนึ่ง
เจียงเฮ่า!
ในใจของเฉียนจวิ้นโกรธแค้นเป็นอย่างมาก!
ตาของเขาที่มองจ้องไปยังเจียงเฮ่า เห็นท่าทางที่ยิ้มเยาะเย้ยเหยียดหยามของเขา ความเย็นชาและความดุดันแบบนั้น ทำให้ในใจของเขาเกิดความกลัวขึ้นมา
เขากลัวจริงๆ ว่าเจียงเฮ่าจะฆ่าเขาบนเวทีประลองนี้!
เจียงเฮ่ายิ้มอย่างเหยียดหยาม เห็นความหวาดกลัวในแววตาของเฉียนจวิ้น ทันใดนั้นเขาก็ยกเท้าขึ้น เตะเข้าไปที่ท้องของเฉียนจวิ้น ทำให้ตัวของเฉียนจวิ้นไถลไปกับพื้นของเวทีประลอง
“เจียงเฮ่าชนะ!” ผู้อาวุโสที่ดูแลการประลองประกาศผลแพ้ชนะทันที
“เจียงเฮ่า!”
“เจียงเฮ่า!”
“เจียงเฮ่า! เจียงเฮ่า!”
“ข้าเพิ่งจะรู้ก็วันนี้ว่าเจียงเฮ่าเท่ห์มาก!” ลูกศิษย์ผู้หญิงหลายคนพูดคุยกันอย่างเขินอาย
…
บนอัฒจันทร์ เสียงร้องชื่นชมดังขึ้นอย่างต่อเนื่
