มายืนข้างกายมู่ชิงเกอแล้ว จูเสียก็กลับมาอยู่ในมือของนางอีกครั้งเสมือนสายธารแห่งแสง
ส่วนคนที่เหลือก็ถูกสังหารจนแหลกเป็นชิ้นๆ
พวกเขาหวาดกลัวแล้ว!
สยดสยองแล้ว!
เสียใจที่คิดลงมือ!
เหตุใดจึงต้องไปกระตุกหนวดเสือของเทพธิดาสังหารผู้นี้ด้วย
ถึงแม้จะไม่ได้ตายจริง แต่ความรู้สึกถึงแก่ความตายมันช่างสมจริงเหลือเกิน
ส่วนผู้ที่มิได้เจตนาต่อสู้ก็เริ่มถอยออกไปช้าๆ เริ่มหลบสายตา พวกเขามิต้องการรางวัลขององค์ชายรองอีกแล้ว!
“อาหลี!”
เจียงเฮ่ากับลู่เสวียนฝ่าวงล้อมมารวมตัวกับพวกเจียงหลีอย่างรวดเร็ว
“พวกเจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม” เจียงหลีรีบกวาดสายตาสำรวจร่างพวกเขา
ทั้งสองส่ายหน้าช้าๆ
เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไม่อยากพูดออกมาให้เจียงหลีต้องเป็นกังวล
“พวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่ ทำไมยังไม่ข้าพวกมันให้ข้า!” เฉียนจวิ้นบันดาลโทสะ เขาไม่พอใจที่คนตั้งมากมายแต่มิสามารถทำอะไรเจียงหลีได้
“องค์ชายรอง ข้างกายนางมีทั้งยอดฝีมือและในมือของนางยังมีอาวุธวิเศษอีกด้วย” หู่อี้เอ่ยเตือนเสียงทุ้มต่ำ
“ข้าไม่สน ฆ่ามันให้ตาย อาวุธวิเศษนั่นข้าก็จะเอามาให้ได้” เฉียนจวิ้นตวาดลั่นด้วยความโกรธ ดวงตาชั่วร้ายจ้องเขม็งไปที่เจียงหลี
“องค์ชายรอง กระหม่อมไม่เอารางวัลแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“ใช่ กระหม่อมก็ไม่เอาด้วยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“องค์ชาย ยกโทษให้กระหม่อมที่ไร้ความสามารถด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“กระหม่อมยอมแพ้”
“กระหม่อมก็ขอยอมแพ้เช่นกัน”
มิว่าเฉียนจวิ้นจะหมายมั่นเอาชีวิตของเจีย
