มู่ชิงเกอหัวเราะออกมาอย่างเหลืออด หลังจากหยุดขำนางก็มองเจียงหลีที่หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความเห็นอกเห็นใจแล้วจึงยกมือขึ้นลูบผมนางเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปลอบ “ช่วงนี้เจ้าอยู่ในวัยเจริญพันธุ์ กินของบำรุงเยอะๆ ยังพอมีทางช่วยอยู่”
“เจ้าปรุงยาให้ข้าสักสองสามเม็ดสิ” เจียงหลีปัดคำชี้แนะทิ้งแล้วขบกรามพูด
“ไม่มี” มู่ชิงเกอตอบแบบขอไปที
“มู่! ชิง! เกอ!” เจียงหลีกัดฟันพูด
“พวกเจ้ากำลังคุยอะไรกัน บำรุงอะไรหรือ” เจียงเฮ่าเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย
สิ่งที่เขากังวลที่สุดคือเกิดปัญหากับร่างกายของน้องสาวเขาแล้วจำเป็นต้องบำรุงกำลัง เมื่อเห็นสายตาห่วงใยจากเขาเจียงหลีจึงสูดหายใจลึกแล้วแย้มยิ้มหยีตาให้ “เปล่า พี่ฟังผิดแล้ว”
“อ่อ” เจียงเฮ่าตกใจกับการแสดงสีหน้าของน้องสาว เจียงเฮ่ากลับไปยืนข้างลู่เสวียนด้วยสีหน้างุนงง เขาและลู่เสวียนมองพวกนางสองคนราวกับเด็กน้อยขี้สงสัย
“เดินไปข้างหน้ากันต่อเถอะ” มู่ชิงเกอแสดงความเห็น
เจียงเฮ่ากับลู่เสวียนเดินไปข้างหน้าเพื่อสำรวจเส้นทางทันที ในขณะที่สองคนนั้นกลับเดินรั้งท้ายพูดคุยกันเสียงต่ำ
“มีหรือเปล่า”
“ไม่มี”
“ไม่ปรุงยาให้จริงๆ หรือ”
“ไม่ปรุง”
“ชิงเกอคนดี ข้าขอร้องเจ้าล่ะ”
“ราชินีผู้แสนดี เจ้าช่วยสำรวมหน่อย”
“ฮึ่ย!”
ราชินีผู้นั้นที่ว่าเมื่อวิงวอนไม่ได้ผลก็บิดหน้าหนีอย่างเย่อหยิ่ง
