มู่ชิงเกออมยิ้มแล้วมองนาง เจียงหลีที่เป็นเช่นนี้พบได้ไม่บ่อยนัก นางพลาดวัยแรกรุ่นของเจียงหลีไป ที่เห็นตรงหน้านี้ ก็ได้ชดเชยกับความเสียดายนั้นไปแล้ว
พื้นที่นี้กว้างใหญ่เพียงใดกันแน่
เจียงหลีรู้สึกว่า ด้วยความสามารถของมู่ชิงเกอนี้ จะต้องรู้อย่างชัดแจ้งเป็นแน่
แต่ว่า นางกลับไม่บอก ถึงขนาดแสดงออกอย่างชัดเจนว่า นี่เป็นกาสอบวัดผลของเจียงหลี หากไม่จำเป็น นางก็จะไม่ลงมือ
ไปทางทิศเหนือสิบลี้ ระยะทางเช่นนี้สำหรับเจียงหลีแล้ว เพียงแค่พริบตาเดียวก็ถึง ส่วนมู่ชิงเกอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
“เจ้าว่า ข้าจะถอนขนของพวกมันได้อย่างไร” เจียงหลีหลบซ่อนอยู่ในที่ลับ มองดูวิหคปีกทองที่บินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้าท่ามกลางหุบเขา
ปีกสีทองอร่ามสวยงามบนตัวของพวกมัน สำหรับเจียงหลีแล้ว ก็คือคะแนน! คะแนน!
“ยิงตกลงมาสักตัว น่าจะได้ปีกวิญญาณครบสิบก้านแล้ว” มู่ชิงเกอกล่าวอยู่ข้างกายของนาง
เจียงหลีพยักหน้าอย่างแรง “ได้! เอาตามนี้แล้วกัน! เจ้ายิงนก ข้าถอนขน! ”
โธ่เอ๊ย!
เจียงหลีรู้สึกว่าตนเองถูกผลักออกไปกะทันหัน ทั้งร่างลอยออกจากที่ซ่อนตัว กระโจนเข้าท่ามกลางวิหคปีกทองกลางอากาศ
นางพยายามจะบังคับตัวเองไว้ แล้วหันหน้ามาหาตัวการคนร้ายนั่น โมโหจนแยกเขี้ยวยิงฟัน
ส่วนมู่ชิงเกอกลับยืนอยู่ที่เดิม โบกมือให้นางแล้วยิ้มกล่าว “เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ จะขวางทางจักรพรรดินีเจียงผู้ยิ่งใหญ่ของเราได้อย่างไร”
