“อาหลี…! ”
เพียงแต่ว่า เจียงพลียังไม่ทันคิดไปไกล เสียงของเจียงเฮ่าก็ลอยออกมา
ดวงตาของเจียงหลีเป็นประกาย จับมือมู่ชิงเกอและพูดว่า “พวกเราไปกันเถอะ! ”
มู่ชิงเกอเลิกคิ้วและปล่อยให้นางดึงตัวเองไปข้างหน้า
“ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้าเยอะมาก จะให้คนอื่นมารบกวนความเป็นส่วนตัวของพวกเราไม่ได้” เจียงหลีพึมพำ ทำให้มู่ชิงเกอเกือบหัวเราะออกมา
ก็ได้ นางยอมรับว่านางไม่ต้องการให้ใครมาปรากฏตัว ทำลายความเป็นส่วนตัวของนางกับเจียงหลี
เจียงเฮ่าและลู่เสวียน วิ่งจากระยะไกลไปยังจุดที่เจียงหลีและมู่ชิงเหอยืนอยู่ก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตามสถานที่แห่งนี้กลับว่างเปล่าไร้ซึ่งร่องรอยของผู้คน
“อาหลีเล่า” เจียงเฮ่ายืนอยู่ที่เดิมและหันกลับไปมองหาร่างของเจียงหลีโดยรอบ
ลู่เสวียนก็เดินตามไปรอบๆ แต่ไม่พบอะไรเช่นกัน “พี่เฮ่า บางทีท่านอาจจะมองผิดคน”
“ไม่มีทาง!” เจียงเฮ่าส่ายหัวยืนยัน “ข้าไม่มีทางมองผิดคนแน่!” เขาแน่ใจว่าคนที่ยืนอยู่ที่นี่เมื่อครู่คืออาหลีและคนแปลกหน้าคนนั้น แต่ทำไมถึงหายไปหลังจากที่เขาไล่ตามมาเล่า
อาหลีน่าจะได้ยินเสียงเรียกของเขาในเมื่อกี้
เว้นเสียแต่……
ใบหน้าของเจียงเฮ่าดูกล้ำกลืนเล็กน้อย เว้นเสียแต่อาหลีจงใจหลบพวกเรา
เจียงเฮ่าผู้ถูกรังเกียจและถูกทอดทิ้งรู้สึกเศร้าโศกในใจเล็กน้อย เขาคิดไม่ออกว่าเหตุใดน้องสาวถึงหนีตามผู้ชายคนอื่นไปเช่นนี้
