ตอนนี้ ราชวงศ์โฮ่วจิ้นล่มสลายแล้ว ความแค้นของพ่อแม่ก็ถือว่าได้ชำระแล้ว
ก่อนที่จะมาถึงซีเฉียน ลู่เจี้ยพี่ชายคนโตคุยกับเขาทั้งคืน อธิบายในสิ่งที่ลู่อ๋องเลือกและการตัดสินใจโดยรวมให้เขาฟังอย่างชัดเจน
แม้ว่า มีบางจุดที่เขายังคงไม่เข้าใจ แต่ก็โล่งใจแล้ว อาจเป็นเพราะเขาไม่เข้มแข็งเด็ดเดี่ยวเหมือนพี่ชาย แผนการต่างๆ ของตระกูลลู่จึงไม่ได้บอกกล่าวให้เขารับรู้
“เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม” เจียงหลีสังเกตเห็นความผิดปกติของลู่เสวียน นางรับรู้เรื่องราวระหว่างสองคนนี้ จึงเอ่ยถาม
ลู่เสวียนเม้มปากแน่น ส่ายหัวช้าๆ
เพียงแต่ว่า สายตาจ้องมองโจวยวนที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ อยู่ตลอด
“พวกเจ้ารู้จักศิษย์น้องโจวยวนด้วยรึ” ศิษย์พี่ที่นำทางเห็นท่าทางของลู่เสวียน จึงคาดเดา ทันใดนั้น เขาก็นึกออก “อ้อ! ใช่แล้ว พวกเจ้าทุกคนมาจากโฮ่วจิ้น…” จู่ๆ เขาก็ชะงัก ยิ้มแล้วส่ายหัว พูดแก้ว่า “ตอนนี้หนานฮวงไม่มีโฮ่วจิ้นแล้ว มีเพียงราชวงศ์จยาเซียน อ้อ ศิษย์น้องโจวยวนก็มาจากที่นั่น พวกเจ้ารู้จักกันมาก่อนรึ”
คำพูดของเขา ทำให้เจียงหลีขมวดคิ้ว พูดพึมพำเบาๆ “โจวยวนเป็นลูกศิษย์ของสถาบันหลิงอู่ เหตุใดพอมาซีเฉียนแล้วกลับเข้าสถาบันไป๋หยวน” แน่นอนว่าในซีเฉียนไม่มีสถาบันหลิงอู่
“อืม รู้จัก เพียงแต่ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมนางถึงมาที่นี่” ลู่เสวียนพยักหน้าช้าๆ เหมือนถามขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
