ในเมืองอู๋เขิ่น มีผู้คนมากมายนัก ครึกครื้นนัก
พวกเขาทั้งสามเดินไปด้วยกันเป็นกลุ่ม ชื่นชมขนบธรรมเนียมประเพณีท้องถิ่นไปพลาง ดินทางไปยังสถาบันไป๋หยวนในเมืองอู๋เขิ่นไปพลาง
เพียงแต่ว่า
เจียงเฮ่าและลู่เสวียนที่ตามอยู่ข้างหลังเจียงหลีนั้นตรงกันข้าม พวกเขาไม่ได้ชื่นชมทัศนียภาพของเมืองอู๋เขิ่นอย่างเพลิดเพลินเหมือนเจียงหลี ทั้งสองคนนั้น คนหนึ่งอยู่ทางซ้าย คนหนึ่งอยู่ทางขวา ต่างมองนางด้วยสายตาที่หวาดกลัว
ที่ต่างจากลู่เสวียนก็คือในสายตาที่หวาดกลัวของเจียงเฮ่า ยังมีความภาคภูมิใจที่ปิดเอาไว้ไม่อยู่
อืม น้องสาวของเขาเก่งกาจ ยอดเยี่ยมขนาดนี้ พี่ชายอย่างเขาจะไม่ภูมิใจได้อย่างไร
“คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก ข้าไม่เข้าใจ……” ลู่เสวียนเดินไป ส่ายหัวไป พูดพึมพำ
“เจ้าไม่เข้าใจอะไรหรือ” เจียงหลีไม่ได้หันหน้ามา ความสนใจของนางอยู่ที่ขนบบธรรมเนียมประเพณีท้องถิ่นเหล่านั้นที่แตกต่างจากจยาเซียน พอได้ยินลู่เสวียนบ่นพึมพำ จึงเปิดปากถามไปอย่างนั้น
เมื่อได้ยินเจียงหลีพูดตอบ ลู่เสวียนจึงเงยหน้าทันที จ้องนางด้วยแววตาที่เปล่งประกาย “ข้าคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ เพิ่งจะไม่กี่เดือน เจ้าก็เลื่อนขึ้นไปแล้วสามขั้น!”
พูดถึงเรื่องนี้ เจียงหลีค่อยๆ หลุบสายตา พูดเสียดสีในใจ ที่เจ้าเห็นว่าแค่ไม่กี่เดือน ความจริงแล้ววข้าอยู่ในเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อตั้งหลายปี เวลาหลายปีนี้ หากไม่ฝึกฝนให้เลื่อนขั้นได้มากเท่านี้ จะให้ข้าอยู่ไปวันๆ หรือไง
