จากจยาเซียนไปประเทศมหาอำนาจอย่างซีเฉียน ต้องผ่านประเทศสุ่ยหัน เดินทางตอนกลางวัน พอตกกลางคืนก็พัก เมื่อคำนวณจากการเดินทางเช่นนี้ ก็ต้องใช้เวลาทั้งหมดถึงสามเดือน
ช่วงเวลานี้ มีลู่จ้านคุ้มกัน เดินทางปลอดภัยตลอดทาง
หลังจากที่เจียงหลีออกจากซั่งตู นางก็ออกจากรถม้ามาน้อยมาก ในทุกๆ วัน อวี้ซูจะส่งอาหารให้ถึงรถม้า เมื่อมีคนมาถามหา ก็จะได้รับคำตอบว่า ‘องค์หญิงฝึกฝนอยู่ ไม่ควรถูกรบกวน’
สาวน้อยผู้มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยม ยังขยันเช่นนี้ จึงเป็นแรงผลักดันให้ลู่เสวียน และเจียงเฮ่าเพียรฝึกฝนด้วย
หลังจากเดินทางมาได้สองสามวัน ทั้งสองก็ใช้เวลาส่วนมากไปกับการฝึกฝนเช่นกัน
……
ตูมตูมมม!
ในเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ บนสนามฝึกฝนการต่อสู้ที่ดูเหมือนไร้ขอบเขตนั้น มีฝุ่นละอองสีทองลอยขึ้นมา
ฝุ่นละอองเหล่านี้ ลอยอยู่ในอากาศ ฟุ้งกระจายแล้วหายไป
มีเสียงหายใจหอบดังอยู่ตลอด
เจียงหลีสวมใส่ชุดฝึกฝนสีดำทั้งตัว เพียงแต่ลวดลายบนผ้างดงามกว่าชุดเดิมมาก รูปแบบก็วิจิตรมากขึ้น ดูงดงามยิ่ง นางยืนอยู่บนสนามฝึกฝนการต่อสู้ หอบแฮกๆ เห็นได้ชัดว่าการต่อสู้เมื่อกี้นี้ นางใช้พลังไปไม่น้อย
“ยิ่งอยู่ ยิ่งรับมือได้ยากขึ้น” เจียงหลีด่าอย่างแรง
ทันใดนั้น นางเงยหน้ามองไปยังบนท้องฟ้าที่ว่างเปล่า ตะโกนเสียงดังว่า “นี่ เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ ครั้งหน้าเจ้าคิดจะปล่อยอะไรออกมาสู้กับข้า”
