กลีบดอกไม้กลายเป็นสายฝนที่งดงามโปรยลงมาเต็มไปหมด ปกคลุมชายหนุ่มรูปงามทั้งสองที่อยู่ระหว่างท้องฟ้าและพื้นดิน
“การต่อสู้ระหว่างหลิงไซว่และเนี่ยนซือ เป็นสิ่งที่ผู้คนเฝ้ารอคอยจริงๆ” หรงจิ่งไม่ปิดบังความรอคอยในแววตาเลยสักนิด
ด้านหลังของเขา แสงสีทองพลุ่งพล่าน ร่างที่ใหญ่มหึมาของวิญญาณยุทธ์ปรากฏขึ้นแล้ว
ท่ามกลางสายฝนกลีบดอกไม้ที่งดงาม ร่างปีศาจที่ใหญ่มหึมาสามตัวกำลังคำรามใส่เขาผู้มีรูปโฉมอย่างไร้ที่ติ ก่อให้เกิดการต่อสู้ที่รุนแรง
แววตาของลู่เจี้ยยังคงสงบนิ่ง เขามองปีศาจสามตัวข้างหลังหรงจิ่ง แล้วยิ้มเล็กน้อย “ข่าวลือจากข้างนอกที่บอกว่าขาข้างหนึ่งขององค์ชายจิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นหลิงไซว่แล้ว จะเป็นหลิงไซว่ที่อายุน้อยที่สุด”
ขาข้างหนึ่งก้าวเข้าสู่หลิงไซว่?
ในขณะที่ผู้คนยังคาดไม่ถึง หรงจิ่งเป็นหลิงไซว่ตั้งนานแล้ว
ทันใดนั้นลู่เจี้ยเกิดความกลัวเล็กน้อย นึกถึงสึกครั้งนั้นที่เจียงหลีไปหาเรื่องหรงจิ่ง ตอนนั้นเขาไม่ได้อยู่ข้างๆ เจียงหลี แต่เขาก็รู้ว่าถ้าหรงจิ่งไม่ยั้งมือ ก็ไม่รู้ว่าเจียงหลีจะเป็นอย่างไรบ้าง
“นายน้อยลู่ในสายตาผู้คน ไม่ได้เป็นเพียงนายน้อยที่เจ็บป่วยออดๆ แอดๆ หรอกรึ” หรงจิ่งอมยิ้มแล้วถามกลับ
ลู่เจี้ยยิ้ม ไม่พูดอะไรอีก หรงจิ่งหุบยิ้ม แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา
