“นี่คือของแทนใจรึ” เจียงหลีมองลู่เจี้ยอย่างยียวน ไม่ปล่อยให้ตัวเองพลาดเห็นสีหน้าใดๆ ของเขา
น่าเสียดายที่ลู่เจี้ยกลับยังคงสงบนิ่ง ไม่ได้มีท่าทีอะไรเลย
“เก็บให้ดี” ลู่เจี้ยเอาถุงทั้งสามใบใส่มือเจียงหลี แล้วหันตัวเดินจากไป
เจียงหลีจ้องมองด้านหลังของเขา นางที่อมยิ้มอยู่ค่อยๆ หุบยิ้มลง ในดวงตาที่แวววาว ปรากฏความมืดมน
ร่างนั้นที่ค่อยๆ ไกลออกไปเรื่อยๆ ทำให้เจียงหลีรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
ทันใดนั้น นางก็เคลื่อนไหวภายใต้ความประหลาดใจของผู้คนมากมาย
ร่างของนางแวบไปอยู่ตรงหน้าลู่เจี้ยอย่างรวดเร็ว จับคอเสื้อของเขา ผลักเขาเข้ากับกำแพงอย่างแรง
ผู้คนมากมายที่อยู่ตรงนั้น มองดูเหตุการณ์นี้ด้วยความงุนงัน
มุมปากของเจียงเฮ่ากระตุกอย่างแรง อยากลากน้องสาวของตัวเองที่โน้มตัวเข้าไปใกล้ลู่เจี้ยให้ออกมา
“ช่าง……ช่างรุนแรงอะไรเช่นนี้” ลู่เสวียนตกใจตาโต
แต่ทว่า ลู่เจี้ยกลับยังคงอมยิ้ม มองสาวน้อยที่เข้ามาใกล้ แววตาที่แวววาวซ่อนความรักใคร่เอ็นดูไว้
มองใบหน้าที่สง่างามในระยะที่ใกล้มาก เจียงหลีหายใจเข้าลึกๆ ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย เขย่งเท้า ประกบปากของตัวเองบนริมฝีปากที่เย็นเล็กน้อยของเขา
จุ๊บ!
ผู้คนล้วนตาเบิกโพลง หยุดใจหาย
องค์หญิงเสวียนเทียน นาง……นาง……
เจียงเฮ่าสีหน้าเคร่งขรึม กัดฟันจนเกิดเสียงดังกรอด
“ดุ ดุเดือดขนาดนี้เลย?!” ลู่เสวียนสีหน้าไร้ความรู้สึก
