คำพูดของหญิงสาวทำให้ลู่เจี้ยอยากหัวเราะ
น้ำตาของเขาถูกเขากลืนลงท้องไปพร้อมๆ กับเลือดตั้งแต่ต้นแล้ว เขาเป็นคนวางแผน ผู้คนบนโลกนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นไปตามที่เขาวางไว้ เขาจะร้องไห้ได้อย่างไร
เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยังดูเป็นเด็กน้อยอยู่พร้อมกับยื่นนิ้วมืออันเรียวสวยของเขาสัมผัสลงบนใบหน้าของนาง “ราชินี ลู่เจี้ยนั้นไร้น้ำตา”
ลู่เจี้ยที่เป็นเช่นนี้…
แววตาสดใสที่ปรากฏในดวงตาของเจียงหลี หรี่เล็กน้อย
เปราะบาง สวยงามและบริสุทธิ์ แต่ก็ซ่อนกลิ่นคาวเลือดและอารมณ์ทั้งหมดไว้ เจียงหลีโกรธเล็กน้อย โกรธที่เขายังคงปิดปังตนเองเมื่ออยู่ต่อหน้านาง
มือทั้งสองของนางปล่อยออกจากเขา เปลี่ยนเป็นจับหน้าเขาแน่น “ข้า! ราชินีขอสั่งให้เจ้าร้องไห้!
“ได้พ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมร้องไม่ออกจริงๆ” ลู่เจี้ยมองนางอย่างน่าขัน
ลู่เจี้ย เจ้าจะให้ข้าเป็นกังวลเพราะเจ้าไปจนตายเลยรึเจียงหลีขมวดคิ้วเบาๆ ต่อใบหน้าอันหล่อเหลาที่สามารถบดบังความสวยของดอกไม้ และแสงสว่างของดวงจันทร์นั้น พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงดุดันว่า “หากว่าเจ้าไม่ร้องออกมา ข้าจะลงโทษเจ้าอย่างหนัก”
“ท่านจะลงโทษข้าเยี่ยงไร” ลู่เจี้ยรู้สึกน่าขันเข้าไปใหญ่
การกลับมาของเจียงหลี ทำให้หัวใจที่แหลกสลายของเขากลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง ถ้าหากมีนางอยู่ด้วยแล้วดูเหมือนว่าเขาจะสามารถปล่อยวางทุกสิ่งและมีความสุขกับช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบนี้ได้
