ไม่รู้ว่าเรื่องที่ซั่งตู ลู่เจี้ยรู้ไหม เกรงว่าเขาจะรู้เรื่องลู่อ๋องและพระชายาผ่านทางผู้ส่งสารของตระกูลลู่แล้วเจียงหลีคาดเดาในใจ
“เจ้ากลับมาเร็วกว่าที่ข้าคาดไว้สิบวัน” ทันใดนั้นลู่จ้านก็พูด
เจียงหลีเงยหน้าขึ้น มองไปที่แผ่นหลังของเขา จากนั้นก็หลุบตาลงและตอบว่า “ข้าใช้ทางลัดเพื่อกลับมา ลู่เสวียนตามมาอยู่ข้างหลัง”
เสียงฝีเท้าของลู่จ้านหยุดลง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต้ำ “คุณชายเล็ก ไม่ได้ออกไปจากซั่งตู”
“อะไรนะ” เจียงหลีประหลาดใจ
ลู่จ้านอธิบายว่า “ดูเหมือนว่าเขาตั้งใจจะอยู่ในซั่งตู เพื่อล้างแค้นให้ท่านอ๋องและพระชายาในแบบของเขาเอง”
“… ” ลู่เสวียน!
เจียงหลีเม้มริมฝีปากของเขาด้วยความเงียบ
ทางเลือกของลู่เสวียนนั้นเกินความคาดหมายของนาง เกรงว่ามันจะเกินความคาดหมายของลู่เจี้ยด้วย
ลู่เจี้ยต้องการส่งพวกเขาให้ไปจากเรื่องราวราคีพวกนี้ แต่พวกเขากลับเลือกที่จะอยู่ต่อ สำหรับลู่เสวียนความเกลียดชังที่มีต่อศัตรูของบิดามารดานั้นไม่สั่นคลอน หากเขาไม่ฆ่าศัตรูด้วยตัวเองคงตายตาไม่หลับ
สำหรับนางแล้ว นางได้สังหารองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์โฮ่วจิ้น ขณะเมื่อทหารเหล่านั้นไล่ล่าและสังหารอวี้เฉิน ราชวงศ์โฮ่วจิ้นทั้งหมดก็เป็นศัตรูกับนางแล้ว
บางที อาจยังคงห่างไกล เมื่อนางตีตราเครื่องหมายของตระกูลลู่ นางก็ไม่สามารถอยู่ห่างจากแผนการเหล่านี้ได้อีกต่อไป
