อวี้เฉิน! “เจียงหลีหรี่ตาลงและพยายามที่จะจับเขากลับมา
แต่ทว่า อวี้ซูได้จับเสื้อของนางไว้แน่นไม่ปล่อยให้นางออกตัวไปได้
เจียงหลีหันสายตามองไปที่นาง
ใบหน้าเล็กๆ เริ่มซีดจางของอวี้ซูกำลังเครียดเขม็ง เนื่องจากการกลั้นน้ำตาของนาง ปากก็พลอยสั่นไปด้วย “แม่นาง ปล่อยให้เขาไปเถอะ นี่เป็นสิ่งที่พวกข้าจะต้องทำอยู่แล้ว”
เจียงหลีกัดฟันแน่นและจ้องไปที่นาง พร้อมกับถามนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เจ้ารู้หรือไม่ถ้าเขาไปมันจะหมายความว่าอย่างไร”
อวี้ซูหัวเราะอย่างมีเลศนัย “ข้ารู้ ถ้าหากสามารถตายแทนแม่นางได้ก็คุ้มแล้ว”
“ปล่อยข้า เขาไม่จำเป็นต้องตายด้วยซ้ำ” เจียงหลีพูดเสียงแข็ง
อวี้ซูส่ายหัวอย่างสุดความสามารถ “แม่นาง รีบหนีไปเถอะ อย่าทำให้น้ำใจของอวี้เฉินนั้นเสียเปล่าเลย”
คำพูดของนางเพิ่งจะจบลง ก็ได้ยินเสียงตะโกนของอวี้เฉิน ที่กำลังดึงดูดความสนใจของเหล่าทหารจากระยะไกล “ข้าอยู่นี่! พวกเจ้าเข้ามาสิ!”
เจียงหลีสัมผัสได้ถึงร่างกายที่กำลังสั่นเทาของอวี้ซูได้อย่างชัดเจน
แต่ทว่า หญิงสาวที่แข็งแกร่งผู้นี้ ก็ได้ลากนางไปทางเข้าสู่ภูเขาอย่างรวดเร็ว
ข้าเป็นเพียงบุคคลที่มาเยือนโลกนี้เท่านั้นเอง ไม่ใช่เจียงหลีตัวจริง…เจียงหลีที่กำลังถูกอวี้ซูจับมือวิ่งหนีอยู่นั้น ได้พูดความในใจออกมา
