เขาของเลี่ยเทียนซื่อ แทงทะลุผ่านร่างของมู่สิงโจว และแยกเขาออกเป็นสองท่อน
สิ่งที่น่าแปลกคือ ไม่มีเลือดไหลออกมาจากร่างกายของเขา
ดวงตาของเจียงหลีจดจ้อง ใช้ชวนเสิ่นหยินออกมาใช้อีกครั้ง เปลี่ยนตำแหน่งอยู่ตลอดเวลา เมื่อนางออกจากสถานที่เดิม หมัดเจ้าสังหารก็เลื่อนลงมาจากกลางอากาศ ผสมกับแสงสีทองเพื่อทำลายก้อนอิฐบนพื้น พื้นดินถูกปกคลุมไปด้วยรอยที่แตกละเอียดทันที
เจียงหลียืนอย่างมั่นคงท่ามกลางฝุ่นละอองที่เพิ่มขึ้น และมองมู่สิงโจวที่ปรากฏตัวที่จุดระเบิด ลอบบคิดในใจสิบผู้องอาจแห่งเมืองหลวงนี้ไม่อาจถูกฆ่าให้ตายอย่างง่ายๆ
“ฝีมือไม่เลว ยังมีความสามารถอะไรอีก ใช้มันออกมาเถอะ” มู่สิงโจวยังคงไม่มองไปที่เจียงหลี
ในใจของเขา ไม่ว่าเจียงหลีจะมีความสามารถเพียงใด ก็ยังเป็นเพียงแค่ทาสคนหนึ่งเล็กน้อยเหมือนมด
และการดูถูกแบบนี้ กลับเป็นสิ่งที่เจียงหลีต้องการ นางยกมุมปากและยิ้มผ่านทางดวงตาที่สดใสนี้ไม่อาจรู้ถึงแผนการในความคิดของนาง “รัชทายาท ถ้าเช่นนั้นพระองค์ต้องระวังตัวด้วยแล้ว”
ฝ่ามือหยกขนาดใหญ่ ที่เจียงหลีจินตนาการออกมาจากในหัว ได้ทะลุผ่านฝุ่นและหมอกเข้าไปคว้าตัวมู่สิงโจวเข้าอย่างจัง
“หัตถ์เทพเด็ดดารา!” มู่สิงโจวแค่มองแวบหนึ่งก็จำศิลปะการต่อสู้นี้ได้ แต่เขาผู้ไม่รู้เหตุและผลมาก่อน เกิดมีข้อสงสัย ว่าทำไมเจียงหลีถึงสามารถออกกระบวนท่านี้ได้
