ไม่มีผู้ใดรู้ หนึ่งวันก่อนหน้าในจวนลู่อ๋อง ได้มีการไล่บ่าวใช้ในจวนออกไปอย่างเงียบๆ แล้ว
บ่าวใช้เหล่านี้ถึงแม้จะขายตัวเองให้กับจวนลู่อ๋องแล้ว แต่ก็ไม่มีพันธะอะไรกับตระกูลลู่ ผู้ที่แอบสอดส่องตระกูลลู่ก็ไม่ได้ไล่ตามออกไป
ในวันนี้ คนที่เหลือในจวน เหลือเพียงคนสูงอายุที่ติดตามพระชายาลู่มานานหลายปี
พวกเขาไม่มีที่ไป และอยากจะติดตามพระชายาลู่เท่านั้น
ในเวลาอันรวดเร็ว สุราที่ดีที่สุดก็มาถึง
พระชายาลู่มองดูแล้ว ก็ยืดอกและเดินออกจากจวนไป ด้านหลังนาง มีบ่าวรับใช้สิบคนเดินตามด้วยความเศร้าโศก
จากจวนอ๋องลู่ถึงแท่นประหารอู่เหมิน มีระยะทางที่ค่อนข้างไกล
พระชายาลู่ไม่ได้นั่งรถม้า นางเพียงอาศัยขาทั้งคู่ เพื่อเดินไปใกล้สามีทีละก้าว
ในความทรงจำของนาง มีคำพูดที่กล่าวกับบุตรชายคนโตดังขึ้น สามีให้นางมีชีวิตต่อ แต่ว่า ถ้าหากโลกไม่มีเขาอยู่ จะให้นางมีชีวิตอย่างโดดเดี่ยวได้เช่นไร
บุตรก็เติบโตขึ้นแล้ว ขอแค่บุตรชายไม่มีเรื่องอะไร นางก็สามารถร่วมอยู่ร่วมกินกับสามีได้อย่างอิสระ เหล่านี้ล้วนเป็นเพียงคำพูดสวยหรู แม้ว่า ข้างหน้าจะยากลำบาก นางก็ไม่กลัวอะไร
นางไม่ได้หนีไปกับลู่เจี้ย แต่ก็เชื่อว่าบุตรชายคนโตของนางจะชำระแค้นแทนพวกนาง
สิ่งที่สามีต้องการจะทำ แน่นอนว่าคนที่เป็นภรรยาก็ต้องสนับสนุน
