“พระราชโองการของฮ่องเต้ ฮ่องเต้ตรัสว่า ความทะเยอทะยานของหมาป่าต้าฉิน นี่เป็นจดหมายแด่ท่านลู่อ๋องที่ทำผิดต่อเป่ยฝางของข้า ที่ให้เทียนเจียวไปดูการต่อสู้ เรียนรู้ก่อนออกรบ แน่นอนกลุ่มเทียนเจียวนับพันกลับหายตัวไปขณะอยู่ในสนามรบ ไม่รู้ชะตาชีวิต ลู่อ๋องไม่สามารถหนีความผิด…”
กลุ่มเทียนเจียวเพิ่งจะหายไปเมื่อวาน วันนี้คำบัญชาของฮ่องเต้ก็มาถึงแล้วหรือ
ใช่แล้ว! เมื่อครั้งเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินทางทหารก็ไม่เห็นจะรวดเร็วเท่านี้
ราวกับว่าได้มีการเตรียมเอกสารเอาไว้แล้ว แค่รอให้กลุ่มเทียนเจียวหายตัวไป ค่อยนำราชโองการออกมาประกาศ
…
เหล่ารองแม่ทัพทหารของเป่ยฝางลองส่งสายตาให้กันในพวกเขาต่างรู้สึกตกใจ
ความรู้สึกที่เหมือนกับบ่งบอกว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นขณะนี้มันมีมากขึ้นเรื่อยๆ
ลู่ซิ่งเฉายังคงยิ้มเหมือนเดิม ดวงตาเขาสงบนิ่งโดยไม่มีความตกใจและไม่ได้แสดงความเศร้าโศกใดๆ
ราวกับว่าคำบัญชานี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา
ผู้บัญชาการเงยหน้าขึ้นสายตาเขามองไปยังหลังของลู่ซิ่งเฉา จากนั้นมองลงมาด้วยสายตาที่ดูซับซ้อน และอ่านรายละเอียดของคำบัญชาต่อ “จากนี้ขอเพิกถอนตำแหน่งทั้งหมดของจวนลู่ ถอดยศอ๋อง คุมตัวลู่ซิงเฉากลับไปสอบสวนที่เมืองหลวง”
อะไรนะ!
เหล่ารองแม่ทัพพากันตกใจ
“พระราชโองการเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร”
