เสียงเกือกม้าเสียงร้องเข่นฆ่าค่อยๆ ดังไปรอบๆ
เหล่าขบวนเทียนเจียวที่เหน็ดเหนื่อยสิ้นหวังอย่างที่สุด พวกเขาวิ่งไม่ไหวแล้วขาที่มีราวกับไม่ใช่ของพวกเขาแล้ว
“รีบลุกขึ้น คนที่ไม่อยากตายก็ให้รีบลุกขึ้นวิ่งไปกับนายน้อย” ลู่เสวียนก็อยู่ในฝูงคนเสื้อของเขาฉีกขาด ปนเปื้อนเลือด เขาดิ้นรนเพื่อดึงฝูงคนที่อยู่บนพื้นแต่น่าเสียดายที่ดูจะไม่เป็นผล
“ฮ่าๆๆ นี่คือขบวนเทียนเจียวของราชวงศ์โฮ่วจิ้นอย่างนั้นหรือ ไม่ใช่เป็นแค่แกะที่รอถูกฆ่าหรือ” กองทัพของต้าฉินจะออกมาในเวลากลางคืนเขากล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
การปรากฎตัวของกองทัพต้าฉินทำให้ขบวนเทียนเจียวตกอยู่ในความสิ้นหวัง
ลู่เสวียนมองไปที่พวกเขา เขากัดฟันจนแทบจะแหลกละเอียดอดใจไม่ไหวต้องรีบลุกขึ้นสู้อีกครั้ง
ทันใดนั้นแม่ทัพฉินก็เก็บรอยยิ้มเยาะเย้ย ใบหน้าเขาพลันเคร่งขรึมโบกมือออกคำสั่ง “ฆ่าพวกมันซะ”
“ฆ่ามัน!”
ทหารม้าต้าฉินหลังจากได้รับคำสั่งก็แกว่งดาบไปทิศทางที่ขบวนเทียนเจียวอยู่
แม่ทัพฉินนั้นนั่งบนหลังม้าในมือกุมบังเ**ยนกล่าวด้วยสายตาดูถูก “เทียนเจียวหรือ เทียนเจียวที่ยังไม่เติบโตก็เป็นได้เพียงลูกไก่ในกำมือเท่านั้น”
ฟิ่ว!
ทันใดนั้นในความมืดมนแสงที่แหลมคมเสียดแทงในท้องฟ้ายามค่ำคืน ปรากฏขึ้นโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า เล็งไปที่หน้าผากของแม่ทัพฉิน
แม่ทัพฉินผู้นั้นก็เป็นคนดุร้ายมีไหวพริบ
