แต่ว่าหลังจากที่ไดรับการช่วยเหลือจากกองทัพลึกลับ สถานการณ์การต่อสู้กลับพลิกเป็นอีกแบบ
“นายน้อย” คนที่ยืนอยู่ข้างเงามืดกระซิบกับเขา
ในเงามืดมีเสียงที่เยือกเย็นส่งผ่านมา “ฆ่าเสียให้หมด”
คนข้างๆ พยักหน้าแล้วถอยออกไป
เสียงนกหวีดดังออกมาจากปากของเขา กองทัพที่ลึกลับเมื่อได้ยินเสียงนี้แล้วการสังหารในมือก็ดุเดือดมากขึ้น
ผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดสายตาค้นหาในคืนที่มืดมิดราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
ไม่นานนัก มีคนหนึ่งถูกพามาตรงหน้าเขา
“พวกเจ้าเป็นใคร” ลู่เสวียนที่ถูกพาไปต่อหน้าเขาสายตาเต็มไปด้วยความสับสน อย่างไรก็ตามคนที่ช่วยเหลือพวกเขาไม่น่าจะใช่ศัตรู
ในขณะนั้น พระจันทร์สว่างที่ซ่อนอยู่ในหมู่เมฆบนท้องฟ้าค่อยๆ มีเงาออกมาส่องสว่างไปทักหนแห่ง เงามืดที่ปกคลุมพวกเขาก็ค่อยๆ จางหายไป
ทำให้เห็นคนที่ยืนตรงหน้าพวกเขาอย่างชัดเจน ลู่เสวียนตะโกนอย่างสุดเสียง “พี่ใหญ่!”
ลู่เสวียนมองไปที่เขา แม้ว่าสายตาเขาจะดูนิ่งสงบไร้ซึ่งความโกรธ แต่ว่าลู่เสวียนย่อมรู้ว่าพี่ใหญ่โกรธแล้ว โกรธในการกระทำที่ไม่ได้รับอนุญาตของเขา
“พี่ใหญ่ ข้า…” ลู่เสวียนไม่ทันได้คิดว่าทำไมพี่ใหญ่ถึงได้พากองทัพลึกลับมา เขาคิดเพียงว่าจะอธิบายอย่างไรที่ตัวเขาอยู่ในสนามรบเป่ยฝาง
แต่ว่า ลู่เจี้ยกลับขัดคำพูดเขา ถามด้วยความเยือกเย็น “อาหลีล่ะ”
อาหลีหรือ เจียงหลี!
