เจียงหลียิ้มหยัน “ข้าทำไมหรือ ท่านไม่รู้หรือว่าธรรมเนียมของตระกูลลู่ก็คือปกป้องเข้าข้างกัน นายน้อยปกป้องพวกข้า พวกข้าก็ต้องปกป้องนายน้อยเป็นธรรมดา อ้อ ใช่สิ แล้วเรื่องที่ท่านถูกนายน้อยถอนหมั้นได้กราบทูลฮ่องเต้ไปหรือยังเพคะ”
!
เงียบ! เงียบเป็นเป่าสาก!
หลังจากคำพูดของเจียงหลีได้เอ่ยออกไป สภาพแวดล้อมก็เงียบลงอย่างประหลาด
ถอนหมั้น?
นี่…นี่มันข่าวใหญ่เลยนี่นา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผู้คนรู้ดีว่าสาวน้อยมหัศจรรย์ผู้นี้เดิมทีเป็นเพียงนางทาสของตระกูลลู่ สีหน้าพวกเขาก็ยิ่งตื่นเต้น
จนกระทั่ง…
“ถอนหมั้น แม่นางผู้นี้ไปทำอะไรให้พี่ชายข้าโกรธ” ลู่เสวียนโผล่ออกมาหลังจากตกตะลึง
เขาพึ่งได้ยินเรื่องนี้ก็วันนี้แหละ
“เจ้าถอยกลับไป ถอนหมั้นก็คือถอนหมั้น นางคู่ควรกับพี่ชายเจ้าอย่างนั้นหรือ” เจียงหลีหันไปตะคอกใส่ลู่เสวียน
แม้แต่เขาก็ยังไม่เคยได้ยินน้ำเสียงแปลกๆ เช่นนี้ของเจียงหลี
จิ่งเยี่ยขมวดคิ้วมุ่นจ้องมองเจียงหลีด้วยสีหน้าซับซ้อนหลากอารมณ์
มู่ชิงเหยียนก็สังเกตเห็นสีหน้าโกรธจนพูดไม่ออกของมู่หว่านโหรว เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้นางยังปิดเงียบมาโดยตลอด
ดูท่าทางแล้วนางคงรอให้เสด็จพ่อตรัสถึงเรื่องงานแต่งงานเสียก่อนถึงจะเอ่ยออกมา หากเสด็จพ่อไม่ได้จริงจังกับงานแต่งนี้ นางมิมีเหตุจำเป็นต้องกราบทูล
“เจียงหลี เจ้าบังอาจนัก”
ตู้ม!
