ลู่เจี้ยที่ถูกกดลงบนเบาะผ้าไหมที่อ่อนนุ่มตาเบิกโพลงมองหญิงสาวผู้ใจกล้าอย่างยากที่จะเชื่อ
ในตอนที่เขาตกตะลึงอยู่นางเข้ายึดอาณาเขตของเขาได้สำเร็จจูบกับเขาอย่างดูดดื่มทำให้เขาได้ลิ้มรสกลิ่นหอมเฉพาะตัวของนาง
โธ่ ร่างกายยังเด็กอยู่เลย คงทำได้แค่กอดๆ หอมๆ เจียงหลีทอดถอนใจ
ลู่เจี้ยหน้ามืดตามัว จิตใจที่แน่วแน่ค่อยๆ เลือนหายไป
“เจี้ยเอ๋อร์……”
ทันใดนั้น เสียงของพระชายาลู่จากด้านนอก ทำให้เขาได้สติ ผลักเจียงหลีออกอย่างแรง ลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย
พระชายาลู่เดินเข้ามา เห็นเขาลุกขึ้นมาอย่างร้อนรนด้วยความตะลึง กะพริบตา สายตามองไปที่เตียง
หลังผ้าม่านร่างเล็กๆ ที่เลือนราง ทำให้นางรู้ในทันที “โธ่ๆ นี่แม่มาไม่ถูกเวลา พวกเจ้าต่อกันเถอะ”
ในขณะที่พูดนางก็หันตัวกลับและเดินจากไป เพิ่งเดินได้ก้าวหนึ่ง ก็อดไม่ไหวที่จะหันมาเตือน “เจี้ยเอ๋อร์ แม่เข้าใจว่าเจ้าหักห้ามใจได้ยาก แต่ว่าเจ้าก็ต้องดูแลร่างกายของเจียงหลีด้วย นางยังเด็ก”
“……” ลู่เจี้ยมองตามหลังท่านแม่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
หลังจากรอให้ในห้องเงียบ เขาถึงหันตัวกลับมา มองตัวการที่นอนตะแคงข้างอยู่บนเตียงด้วยท่าทางยั่วยวน ยิ้มอย่างลำพองใจ
เขาอยากให้ท่านแม่มาเห็นสีหน้าท่าทางของเด็กผู้หญิงคนนี้จริงๆ ว่าแท้จริงแล้ว…เป็นใครกันแน่ที่หักห้ามใจไม่ได้ ใครกันแน่ที่เป็นหมาป่าผู้หิวโหย!
