“แข็งแกร่งมาก!”
“เขาเป็นใครกัน!”
การปรากฏตัวของลู่เจี้ย ทำให้การต่อสู้ทั้งหมดหยุดลง
ในตอนที่เขาปรากฏตัวทั้งที่อุ้มเจียงหลีอยู่ พลังลมปราณที่น่ากลัวจากตัวเขาก็ตลบอบอวลไปทั่วทุกสารทิศ ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดชะงัก ลู่จ้านอุ้มเจียงเฮ่าที่ไม่ได้สติ ถอยกลับไปข้างๆ เขาพูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงต่ำ “นายน้อย”
ลู่เจี้ยไม่ได้ตอบกลับ ในอ้อมแขนอุ้มเจียงหลีที่กำลังหลอมรวมเข้ากับเสวียนกังกุยอย่างอ่อนโยน บนตัวนางแสงสีทองยังคงเปล่งประกาย ตัวอักษรลึกลับวนอยู่รอบตัวนาง เหมือนกับว่าจะเคลือบผิวหนังของนางด้วยแสงสีทองอ่อนๆ
“……”
การต่อสู้ที่หยุดชะงักอย่างฉับพลัน ทำให้ผู้คนรอบๆ ตกอยู่ในความเงียบที่แปลกประหลาด
ลู่เจี้ยตัวสูงมาก ถึงแม้ว่าจะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน รูปร่างดูสูงสง่าอย่างเห็นได้ชัด ทำให้คนไม่อาจละความสนใจ ยิ่งไปกว่านั่น พลังลมปราณในตัวเขาที่แข็งแกร่งเช่นนี้ กดพลังของพวกเขาทุกคนที่อยู่ตรงนั้น
เขาถูกเสื้อคลุมสีดำปกคลุมทั้งตัวของเขา ทำให้เห็นหน้าไม่ชัด
แต่ว่าคนที่อยู่ตรงนั้น ยังรับรู้ได้ถึงความสูงส่งนั้นที่มีมาแต่กำเนิด พลังที่ทำให้คนสวามิภักดิ์
“เจ้าเป็นใคร” ไป๋เซี่ยงเลี่ยรู้สึกได้ว่าตัวเองถูกกดพลังอยู่ รู้สึกอึดอัดมาก
แต่ว่า ลู่เจี้ยยังคงไม่พูดอะไร
ผู้คนรับรู้ได้เพียงแค่สายตาที่เยือกเย็นคู่หนึ่งที่มองมายังพวกเขาจากใต้หมวกของเสื้อคลุมนั้น
แข็งแกร่งมาก!
ผู้คนกลืนน้ำลาย ในใจคิดจะถอย
