“มา อาหลีกินอะไรหน่อย” หลังจากที่เจียงเฮ่าถือผลไม้สดที่เด็ดมาด้วยมือทั้งสองข้าง ล้างสะอาดและเช็ดเสร็จแล้ว ยื่นให้เจียงหลี “ถึงแม้ว่าพวกเราจะเข้าสู่อาณาเขตหลิงอู่ด้วยร่างวิญญาณ แต่ประสาทสัมผัสของเรายังอยู่ ไม่กินอะไรเลย จะหิวมาก”
เจียงหลีกัดผลไม้ไปคำหนึ่ง ทำหน้าเหยเก “เปรี้ยวไปหน่อย”
“เปรี้ยวรึ เอาผลนี้ไป” เจียงเฮ่านั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าจียงหลี หยิบผลไม้ที่นางกัดไปคำหนึ่งจากมือนาง แล้วยื่นอีกผลหนึ่งให้นาง
“เป็นอย่างไร” เจียงเฮ่ามองเจียงหลีอย่างใจจดใจจ่อ
หลังจากที่เห็นใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาถึงเผยรอยยิ้มที่ดีใจออกมา “เจ้ารออยู่นี่นะ พี่จะไปเด็ดมาให้เจ้าอีก” พูดจบ ร่างของเขาก็หายไปจากตรงหน้าเจียงหลี
“อาหลี เจ้ากระหายไหม พี่เตรียมน้ำผึ้งไว้ให้เจ้า”
“อาหลี ร้อนไหม พี่ถักหมวกมาให้เจ้า ใส่ไว้ก็จะไม่ร้อนแล้ว”
“อาหลี เหนื่อยไหม ให้พี่แบกเจ้าไหม”
“อาหลี ไม่ต้องทำ อยากทำอะไรบอกพี่ได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”
“……”
เจียงหลีนอนอยู่บนสนามหญ้าอย่างเกียจคร้าน สองมือรองอยู่ใต้หัว มองท้องฟ้าที่ปลอดโปร่ง พูดออกมาว่า “มีพี่ชายแบบนี้ก็ไม่เลวแฮะ”
เจียงเฮ่านั่งอยู่ข้างๆ เจียงหลีเพื่อบังแดดให้นาง สายตาค่อยๆ เฉียบแหลมขึ้นมา “อาหลี อู๋เชียนหมาแก่ตัวนั้นกล้าทำร้ายเจ้า เจ้าไม่ต้องห่วง พี่จะแก้แค้นให้เจ้าเอง!”
อู๋เชียน!
