“ท่านพี่……ท่านพี่……” นางทำตามที่เขาขออย่างไม่รู้ตัว เรียกชื่อที่เป็นสายเลือดเดียวกันครั้งแล้วครั้งเล่า
“อาหลีผู้แสนดี! น้องสาวที่แสนดีของพี่!” เจียงเฮ่าโอบกอดเจียงหลีอย่างแน่น เหมือนกับได้ของที่มีค่าที่เสียไปกลับมา ทั้งระมัดระวัง ทั้งกลัวจะเสียนางไปอีก
……
จิ่งเยี่ย ก็คือเจียงเฮ่า?
เขาไม่ได้เข้าสถาบันไป๋หยวนตามที่ฝัน แต่กลับเข้าสำนักหลิงอู่ที่มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับราชวงศ์หรือ
และการตายของเจียงหลินเฟิง แม้กระทั่งตระกูลเจียงประสบเคราะห์ร้าย ราชวงศ์ล้วนแต่มีส่วนเกี่ยวข้อง
“ท่านพี่ ท่านจะทำอะไร” หลังจากที่อารมณ์สงบลง เจียงหลีก็ได้สติคืนมา เพียงแต่เรียกว่าท่านพี่กลับเรียกง่ายกว่า
การได้อยู่ข้างๆ เจียงเฮ่า นางรู้สึกว่าโลกนี้มีที่พักพิง
ความรู้สึกที่นางได้จากเจียงเฮ่า ไม่เหมือนกับลู่เจี้ย สายเลือดเดียวกันแบบนั้น ทำให้นางรู้สึกว่าตัวเองและโลกใบนี้มีความเกี่ยวพันกันเป็นครั้งแรก
ก็เหมือนในตอนแรกที่ตระกูลเย่ว์ขู่ว่าจะขุดศพของกู๋หล่านเย่ว์แม่ของนางขึ้นมา นางโกรธเป็นอย่างมาก
“แก้แค้น!” เจียงเฮ่าหน้าเคร่งขรึม เก็บซ่อนความอบอุ่นที่ตนเองมีไว้ภายใต้ความเคร่งครึม
สองพี่น้องนั่งไหล่ติดกันอยู่ท่ามกลางป่าลึกลับที่ไม่มีใครรบกวน ต่างเล่าเรื่องที่ตนเองเจอมาให้กันฟัง
