“ในโฮ่วจิ้นหรือทั้งพื้นที่ทางใต้นี้ ผู้มีเจ็ดเนตรญาณก็นับว่าเป็นผู้ที่สวรรค์ประทานแล้ว แต่หากจะมองการณ์ไกล เจ็ดเนตรญาณยังไม่ถือว่าเป็นขั้นสุด หลีเอ๋อร์ ข้าจะตั้งค่ายกลสองชั้นบนกายเจ้า ชั้นแรก ปกปิดเนตรญาณของเจ้าสองดวง ชั้นที่สอง ปกปิดอีกหนึ่งเนตรญาณของเจ้า” เสียงลู่เจี้ยค่อยๆ กล่าวขึ้นอย่างช้าๆ
เจียงหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย บ่นพึมพำ “ทำไมถึงได้ยุ่งยากเพียงนี้”
ลู่เจี้ยกลับหัวเราะออกมา พลังความคิดรอบกายเขา ค่อยๆ กลายเป็นลวดลายอันน่าค้นหา ลวดลายเหล่านั้นเหมือนว่ารวบรวมพลังอันยิ่งใหญ่เอาไว้ ประกอบกลายเป็นกงล้อ ปกคลุมพวกเขาทั้งสองไว้ภายใน
เจียงหลีรู้สึกว่าพลังจิตของลู่เจี้ยนั้นตกกระทบลงมาบนร่างกายนาง ไม่ได้มีความรู้สึกไม่สบายตัวอย่างไร แต่กลับเหมือนดั่งได้แช่อยู่ในน้ำพุร้อน ความอบอุ่นกระจายไปทั่วร่าง สบายตัวยิ่งนัก
ทันใดนั้น เจียงหลีก็นึกขึ้นได้ และมองลู่เจี้ยอย่างตกใจ เขาช่างเจ้าเล่ห์นัก! ทำไมลู่เจี้ยถึงได้ทำเรื่องให้ยุ่งยาก จะต้องตั้งค่ายกลสองชั้นกัน
แน่นอนว่าเพื่อเป็นการทำให้ทุกคนเกิดความสับสน!
