ขอเพียงหลีเอ๋อร์ยอมปกป้องข้า ก็เพียงพอแล้ว!
กลับมาถึงจวนอ๋องลู่ กลับมาถึงเรือนของตน เจียงหลีก็ยังวนเวียนอยู่ในคำพูดนั้นของลู่เจี้ย
“นายหญิง นายหญิง?” อวี้ซูที่สายใช้ข้างกายเรียกอยู่สองสามครั้ง ถึงได้เรียกเจียงหลีที่ใจลอยไม่ได้สติให้ตื่นขึ้นจากภวังค์ความคิด
“อะไรหรือ” เจียงหลีสีหน้าสับสนมองไปทางอวี้ซู
อวี้ซูถามอย่างสงสัย “นายหญิงกำลังคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ บ่าวเรียกนายหญิงตั้งหลายที อีกอย่าง นายหญิงร้อนหรือเจ้าคะ หน้าแดงมากเลยเจ้าค่ะ! ”
หน้าแดงหรือ!
เจียงหลีใช้สองมือประกบสองแก้มของตนอย่างว่องไว ถูกอวี้ซูทักขึ้นมา นางถึงรู้สึกว่าแก้มของตนนั้นร้อนผ่าวจริงๆ และคอยังแห้งผากไปหมด
“ไปเทน้ำมาให้ข้าแก้วหนึ่ง” เจียงหลีสงบสติอารมณ์แล้วเอ่ยปากสั่ง
อวี้ซูหันกลับแล้วเดินไป
พอในห้องเหลือเพียงเจียงหลีคนเดียว นางถึงได้หงุดหงิดในใจ ให้ตายสิ! ถูกคำพูดประโยคเดียวของเขาเย้าแหย่เอาเสียจนได้
“ขอเพียงข้ายอมปกป้องเขาหรือ ข้าเพียงเห็นว่าเขาน่าเวทนา จึงได้เมตตากรุณาก็เท่านั้น!” จักรพรรดินีนางหนึ่งปากแข็งบ่นพึมพำ
ไม่นานอวี้ซูก็ยกน้ำเดินเข้ามา ส่งมาตรงหน้าเจียงหลี
เจียงหลีรับมา ดื่มไปอึกใหญ่ หลังจากน้ำสะอาดไหลลงสู่ท้อง นางถึงรู้สึกว่าความร้อนรุ่มในร่างกายตนนั้นหายไปบ้างแล้ว
