คำพูดที่มีเจตนาเหยียดหยามเช่นนี้ มิได้ทำให้เจียงหลีโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย นางยังคงยิ้มกริ่มและมองไปที่คนหยิ่งผยองอย่างฉู่เฟยชิง “ข้าเป็นบ่าวรับใช้แห่งตระกูลลู่ มิใช่นางทาสขององค์หญิง จะไม่กล้าได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น ต่อหน้านายน้อยของข้า ข้าก็พูดแบบนี้เช่นกัน นับประสาอะไรกับคนนอกเล่าเพคะ”
เฮือก!
ทุกคนที่อยู่ในท้องพระโรง ต่างแอบกลืนน้ำลายเนื่องด้วยคำพูดของเจียงหลีเช่นนี้
เป็นที่โปรดปรานจึงหยิ่งผยองเช่นนี้หรือ!
คนที่รู้จักนางต่างพากันประหลาดใจ บุตรสาวของเจียงหลินเฟิงกลายเป็นคนจองหองเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด หยิ่งพยองหรือ ในความทรงจำของพวกเขา เจียงหลีเคยเป็นบุตรสาวของตระกูลชั้นสูงที่อ่อนโยนและเงียบขรึม ซึ่งแตกต่างจากเจียงหลีคนปัจจุบันนัก
หรือว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของตระกูลนั้นเปลี่ยนนิสัยใจคอของคนๆ หนึ่งได้มากถึงเพียงนี้เลยหรือ
สำหรับคนที่ไม่รู้จักเจียงหลีมาก่อน คงจะตกใจกับความกล้าหาญของหญิงสาวเพียงเท่านั้น ต่อหน้าฮ่องเต้ยังบังอาจหยิ่งผยองต่อองค์หญิงจากรัฐเพื่อนบ้านเช่นนี้ ช่างกล้าหาญยิ่งนัก…
หลังจากตะลึงงัน ทุกคนต่างจ้องมองเจียงหลีด้วยสายตา ‘รนหาที่ตาย’
ทว่า มีความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ บริเวณที่นั่งของพระชายาลู่และคนอื่นๆ กลับมีแววตาที่เป็นกังวล
“เป็นสาวใช้ที่ปากจัดนัก!” แววตาของฉู่เฟยชิงวาวโรจน์และตำหนิอย่างเย็นชา
