เอากลับไปดูเล่นหรือ นี่คือคน ไม่ใช่สิ่งของ!
ทุกคนต่างพูดไม่ออก ทำให้พวกเขาต้องทำความเข้าใจกับองค์หญิงน้อยแห่งรัฐฉู่ที่หยิ่งผยองนี้เสียใหม่
“กุ้ยเฟยที่รักของข้า เจ้าอย่ากังวลไปเลย” มู่เจิ้งเฟิงกล่าวขัดจังหวะพูดของฉุนกุ้ยเฟย
แววตาของฉุนกุ้ยเฟยเปลี่ยนไปเล็กน้อยพร้อมกับหยุดพูด แต่ดวงตาของนางไม่สามารถละสายตาจากลู่เจี้ยไปได้
การกระทำเช่นนี้ แม้จะหลบซ่อนมู่เจิ้งเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหน้าของนางได้ แต่หลบไม่พ้นเจียงหลีที่ยืนอยู่ข้างๆ พระชายาลู่ไปได้ แววตาเขินอายและชื่นชมเช่นนั้นทำให้เจียงหลีเข้าใจทันทีว่าฉุนกุ้ยเฟยที่อยากช่วยอยู่นั้น ก็มิได้มีเจตนาที่ดีเลย
เพียงแต่ว่า หากฮ่องเต้โฮ่วจิ้นรู้ว่าสนมอันเป็นที่รักของตน ก็ชื่นชมคนที่เขาอยากทำให้อับอายเช่นกัน แล้วเขาจะรู้สึกเช่นไร
เจียงหลียิ้มออกมาทันทีและกล่าวกับพระชายาลู่ที่อยู่ข้างๆ ว่า “พระชายาเพคะ สนมท่านนี้ช่างดีกับนายน้อยของพวกเราจริงๆ เลยเพคะ นางก็ไม่ได้เต็มใจให้นายน้อยกลับไปพร้อมกับองค์หญิงแห่งรัฐฉู่เพคะ”
คำพูดเฉกเช่นคำพูดของเด็กๆ ไม่ควรถือสา
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่พูดคำนั้นออกไป ทุกคนต่างก็ตะลึงงัน หรือแม้แต่พระชายาลู่ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ฉุนกุ้ยเฟย
มู่เจิ้งเฟิงหันหน้าไปมองหญิงงามที่อยู่ข้างหลังด้วยแววตาที่เศร้าหมอง ประจวบเหมาะที่จะใช้เวลานี้มองดูความตื่นตระหนกจากแววตาของนาง
“ฝ่าบาทข้า…ข้ามิได้…” ฉุยกุ้ยเฟยอยากอธิบาย
