“นายน้อยขอรับ” เสียงของลู่จ้านดังมาจากด้านนอกซึ่งอยู่ไกลออกไป
ไม่มีคำสั่งจากลู่เจี้ย เขาเลยไม่กล้าเข้าไปใกล้ จึงพูดจากระยะไกลเพียงเท่านั้น
พอได้ยินเสียงของเขา ดวงตาของลู่เจี้ยก็สว่างไสวขึ้นเล็กน้อย สงบสติอารมณ์และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า “เข้ามาได้”
เมื่อเสียงพูดจบลง ลู่จ้านก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาพร้อมกับกำหมัดแสดงความเคารพ “นายน้อย ข้าเพิ่งได้รับสาส์นมาว่าองค์หญิงน้อยแห่งรัฐฉู่จะมาเยี่ยมเยียน โดยนางได้กล่าวถึงความงดงามของนายน้อยด้วยขอรับ ฮ่องเต้จึงทรงโปรดให้คำมั่นสัญญาว่าจะปล่อยให้นางอิ่มเอิบกับอาหารตา ดังนั้น ใช้เวลาอีกไม่นาน ราชโองการคงจะส่งมาถึงจวนอ๋องลู่เพื่อเชิญร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำแห่งราชสำนักในค่ำคืนนี้ขอรับ”
พูดถึงเพียงเท่านี้ สีหน้าของลู่จ้านก็เย็นเยือกแล้ว
เขาแอบมองไปที่ลู่เจี้ย กลับพบว่าเขายังคงอมยิ้มอยู่เล็กน้อย
ลู่เจี้ยยื่นมือไปเด็ดดอกไม้และพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบว่า “เขาคงอยากตำหนิข้าที่เข้าเมืองซั่งตู แล้วยังไม่ได้เข้าไปน้อมคารวะเขาก่อน”
