หรือจะพูดอีกอย่างได้ว่า ระหว่างสถาบันไป๋หยวนกับสำนักหลิงอู่นั้น มีหุบเขาโยวโยวกั้นอยู่
“หลียาโถ่ว ข้าจะบอกแก่เจ้า ที่นี่ไม่ได้มีแต่พวกเราที่เป็นคนของสถาบันไป๋หยวน แต่ยังมีพวกเวรตะไลสายตายาวที่ซ่อนตัวอยู่จากสำนักหลิงอู่ด้วย” ลู่เสวียนเดินอยู่ข้างเจียงหลี ในปากคาบหญ้าไว้ก้านหนึ่ง แนะนำเจียงหลี ในด้วยท่าทีที่ราวกับเป็นศิษย์พี่
หากใครที่ไม่รู้คงคิดว่าเขาเป็นลูกศิษย์ที่กำลังศึกษาอยู่ในสถาบันไป๋หยวนเสียอีก ไม่ใช่เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้าในปีนี้
ทันใดนั้น เจียงหลีชะงักฝีเท้าลง มองไปข้างหน้า
คนที่พูดไม่หยุดอย่างลู่เสวียนก็หยุดลง เก็บรอยยิ้ม คิ้วขมวดและมองไปทางเดียวกับเจียงหลี
“ออกมา” ลู่เสวียนพูดเสียงแข็ง
เพิ่งจะสิ้นเสียงคำพูด ในโพรงหญ้าที่อยู่ข้างหน้า ก็มีคนสี่คนค่อยๆ เดินออกมา
หลังจากที่ทั้งสี่คนปรากฎตัว เจียงหลีก็สัมผัสได้ว่าร่างกายของลู่เสวียนหนักแน่น ยิ่งไปกว่านั้นยังให้เจียงหลีไปหลบอยู่ที่หลังของเขา
“พวกเขาคือใคร” เจียงหลีถามด้วยเสียงทุ้ม
ลู่เจี้ยหัวเราะตอบกลับ “ก็คือพวกที่ข้าบอกกับเจ้าเมื่อครู่ ไอเวรสายตายาวที่ซ่อนอยู่ข้างบน”
เป็นคนของสถาบันหลิงอู่นี่เอง เจียงหลีเข้าใจในทันใด
นางเงียบ พร้อมคิดถึงเป้าหมายที่สี่คนนี้ปรากฎตัวที่นี่ เห็นได้ชัดว่า พวกเขาตั้งใจมาดักรอที่นี่
นึกถึงคำพูดที่ก่อนเข้ามาที่นี่ของศิษย์พี่ ในหุบเขาโยวโยวนี้อนุญาตให้ฆ่ากันได้ สายตาของนางก็เริ่มหมองขึ้น
